Z İ L - A

KızılBirGün ! takımımı buldum ben hocam..

2011-09-22T22:24:00.000+03:00

Haydi BirGün'e desteğe..!

22 Eylül 2011

Motor Silk Medyatava.com Futbol Ligi’nde BirGün Gazetesi bu gece saat 23.00-00.00 saatleri arası Habertürk TV ile karşı karşıya gelecek. Kağıthane Hasbahçe Stadı'nda oynanacak olan karşılaşmaya tüm okurlarımızın desteklerini bekliyoruz..

Bu Haber 990 Kez Görüntülendi

Panellerden bir gün...

2011-07-25T18:17:00.000+03:00

Bir HES panelindeyim ve şuan Prof. Dr. Beyza Üstün konuşma yapıyor. Hes’in ayrıntılarını anlatıyor. Kaptırdım, yazmaktan kendimi alıkoyamadım, gittikçe içime sızan bir zehir var sanki. Bu yüzden de hem kayıt alıyor hem de yazıyorum.
Canım acıyor, canım acıyor çünkü her bir Hes projesiyle damarlarımdaki kanımı emiyorlar adeta. Şu dere yatakları damarlarım, akan sular da kanım ve satılıyor, başka başka ülkelere, başka başka şirketlere…
Sorarım size ey milletini sevmekle geçinen kardeşlerime; sen nelere böbürlendin, ayaklandın, toprağıma kanımı dökerim dedin de şimdi sularını sattırıyorsun ?
Toprak toprak denir, can verilir. Hadi can’lar gider, topraklar yaşasın varsın, kendi o toprağın altında uyuklarken yukarda tek bir insan kalmasın, “topraklarına” canları hadi varsın feda olsun da ama nerde insanın 1. Dürtüsü olan “yaşam”, nerde güzelliklerde var olma güdüsü ? ağaçlarım ormanlarım nerede, sularım canlılarım dünyam nerde ? suları canlıları yok olmuş, altında fosiller doluşmuş kuru bir “toprak” geride hiçbir şey bırakamamış, ne işe yarar ?

Ve başka bir can sıkıntısı da ne biliyor musun; tüm bunlardan yalnızca cellatlar haberdar yani tüm o sebep olanlar, bir avuç isyankar“tip”… gerisi derin bir uykuda. Uyuyanlar da çok derinlerde rüyalar aleminde, uyandırılmaya çalışıldıklarında hırçınlaşan cinstenler. Bilmezler ki, yarın öbür gün o “topraklarım” dedikleri meledi yap-boz gibi olan parçacıklarının arasından sızan suları da bilmem kime “satılmış” hale getirmişler. Bilmezler ki, o melet artık, kuşu yok, geyiği, ceylanı, çiçeği yok, ağacı ormanı yok bir ıssızlığa sürükleniyor. Varsaydım ya işte, ileride var olacak tek şey, altında fosil yığını doluşmuş çatlak bir atık olacak.

Senin şuan burada olmanı isterdim, burada olup bu konuşmaları dinlemeni isterdim. Senin, yanındakinin, karşındakinin, arkandakinin, bugün yanından geçip gittiğin o kadının, gözlerinin içine baktığını fark etmediğin amcanın, alışveriş yaptığın insanların, her bir selam arkadaşının… burada/dünyada olup biteni fark etmesini isterdim.
“ben ülkemi çok severim” derler ya hani, bir de bunların ”çevreciyim ben” cinsleri var ama neyin sevgisidir bu, neyin korumacılığıdır bu kendileri de bilmezler. Nasıldır ki çevrecilik, yere izmarit atma diye söylen, entel dantel takıl yanı başındaki yaşam/doğa katliamından haberin olmasın ama en evrensel, bilindik gruba üye ol, üstüne bir de aktifim diye geçinen eli yüzü düzgün tipleme, git sen eline daha başka av bulmak adına dosyaları tutuştur, çık istiklale iki süslü laf gaf yap yeşil yeşil, aralarından biri “hes?” diye çıksın karşına ama “o da ne ola ki?” de, kimin için kiminle neredesin onu da bileme, kendi kendini şaklabana çevir.

Velhasıl şaklabanıydı, çelişeniydi, arada kalanıydı, cahiliydi, para babasıydı derkene geriye kalanlar “bir avuç cesur insan” misali davalarına yılmadan devam ediyorlar. Öte yandan da Beyza(Üstün) ablamızın da dediği gibi “ben bir düşüneyim de yaparım bir şeyler, demeye zamanımız yok”! ve zaman bireysel değil toplumsal mücadele zamanı. Bugün Karadeniz’de 150~ tane akarsu satılıyor Hes uğruna. Ta akarsuyun oluştuğu tepelerden denizlere kadar tam 12 km kadar tüm yöre halkının binlerce yıldır soylarca sahip olduğu derelerini aldılar, almaya devam ediyorlar, edecekler, Anca biz sağlam bir “DUR!” çekene kadar.

Peki siz düşünebilir misiniz, o insanlar o derelerinden neler elde edebiliyorlardı, onlar için neleri ifade ettiklerini, duygusal bir bağın oluşabileceğini… düşünebilir misiniz oradaki balıkları, çiçekleri, tüm canlıları, düşünebilir misiniz bu doğanın kırgınlığını… ? hadi onları boş verin, belki bencilsinizdir, empati de kuramıyorsunuzdur, ben de ona göre konuşayım; düşünebilir misiniz, sonrasında sizden neler alabileceğini, koparabileceğini. Bak tamam, yok belki de senin evinin yanından akan bir akarsu falan, bunun ne demek olduğunu algılayamıyorsun ama düşün bir en sevdiğin sokağını, caddeni –hani şu ayrılamadığın- neydüğü belirsiz sıfatlara satılmış, “girilmez!” demişler, yıkılmış… var olduğun, kendini kendin gibi hissettiğin herhangi bir yer, herhangi bir şey alınmış senden, yok edilmiş. Yok ki, aynı değil ki, olamaz ki… bunu düşünemeyenlerin de zaten herhangi bir değerleri yoktur ki, değil mi ? O gitsin, yenisi gelsin, orası yıkılsın, yenilensin, hızla değişsin, hızla yabancılaşalım. Ne var yani?

Tüm bunları bir kenara bırakıp bir de “enerjiye ihtiyacımız ne boyutta?” bunu sorgulamak lazım, ne üretiyoruz, ne tüketiyoruz, ne kadar enerji gerek tüm bunlara. Enerjilerin ne derece masum olup olmadığını biliyor muyuz ? Enerji üretimini arttırmak yerine tüketimi azaltmak daha mantıklı değil mi? Hava bedava su bedava dediydiler, öyle mi ? Görmüyor muyuz -Tükettikçe Tükeniyoruz- !

Tam şuanda o yöreden bir öğretmen konuşmaya başladı ve bir fıkra anlattı, bunu da eklemek istedim;
“Dursun Temel’e bir dil öğrenelim diye ısrar etmiş, Temel de ne işim olur demiş. Kaçınılmazdır ki bir gün bir turistle karşılaşmışlar, turist adres sormuş. Fransızca sormuş anlamamışlar, Almanca sormuş anlamamışlar, İngilizce sormuş anlamamışlar ve Temel de Dursun’a “’bak gördün mü Dursun bana o kadar 1 dil öğrenelim dedin adam 3 dil konuştu yine de iletişim kuramadı, ben neyine dil öğreneyim ki”’ demiş. Bu öğretmen vatandaş da bunun üzerine “biz elbet bir gün onlarla iletişim kurmayı öğreneceğiz” dedi. Onların dillerini öğrenmek zor değil aslında, bilinmez bir dil de değil zaten ama uygulaması bizlik değil işte..
Bir de, Elektronik Mühendisi Cengiz Göktaşın da anlattığı gibi; bu insanlara “başka bir enerji kaynağı mümkün”ü de anlatmak zor. Anlatmak anlaşmak zor.
“Balık suda diridir, çiçekler toprağında,
çocuk dediğin yarınların sabahında gizlidir,
bilmeden beklediği karşılıksız sevgidir..
Anlatabilsek.. Anlatabilsek..
Bugünleri yarınlara kanat gibi umutlara
yaşanacak o yılları Anlatabilsek.
Öylesine haklıyız ki böylesine küçüğüz
her geçen günün ardından biraz daha büyürüz
büyüdükçe düşünür düşündükçe buluruz.
Sizden bize kalacaktır bunca bilgi deneyler.
Zincir gibi birbirini tamamlıyor seneler
bekliyor olsun artık bizi yeni müjdeler.
Anlatabilsek.”

Sıra dinleyicilerin konuşmalarına geldi ve biri durumu, kalbi bir atar damara bağlı, ölmek üzere olan bir hastaya benzetti. “soruyorlar” dedi. “soruyorlar, hasta ölmek üzere, lokal anestezi yapılsın mı” “istemiyorum ben kaybetmek, istemiyorum” diyor, gözleri doluyor, “direnelim, canım acıyor” diyor elleri titriyor…
Bir başka katılımcı da benimle aynı benzetmeyi yapıyor, “damarlarım” diyor. “damarlarımı kesmeyin” diyor. “oradaki halkla birlikte, oradaki atmosferi soluyarak hissetmek istiyorum, yarı yıl tatilinde hep birlikte gitmeyi öneriyorum” diyor.
son olarak da Hayat Tv’den Bülent(Falaka) abimiz söze giriyor; “daha kıa bir süre önce yüzdüğüm, arkadaşlarımla balık tuttuğum çocukluğumun dereleri kuruyor ama bir gün sesimizi duyuracağız” diyor özetle.
Duymak lazım her birinin titreyen sesini, kulak vermek lazım. Duyurmak lazım her ne kadar basının ilgisi yetersiz olsa da, her ne kadar orada Hayat Tv ve bir de birGün gazetesi yalnız olsa da, az sayıda olsak da yılmamak lazım. Madem azız daha çok haykırmak lazım, madem “bir avuç”uz daha yüksek sesle duyurmalıyız isyanımızı. Solmadan, düşmeden, emin adımlarla..
Her ne olursa olsun Karadeniz’e/uzanabilinen her bir zerreye susuz bir yaşam dayatılamayacak, 2. Bir Çernobil laneti yaşatmalarına izin verilmeyecek. Yörenin insanları, duyarlı insanlar, aktivistler bu mücadelelerini sürdürecek gelecekleri adına, yarınları, bugünleri adına, geçmişleri adına Heslere Has…. Demekten vazgeçmeyecekler.

Güzel Yaşamlar!
----------------------------
Boğaziçi Üniversitesi
27.12.2009
19:oo ~

güzel şeyler bunlar..

2010-01-27T23:03:00.004+02:00

"devrimi düşünebiliriz, düşleyebiliriz, hatta yetmez bir sistem bile kurabiliriz. sistemimiz şöyle olsun vesaire.. bunu ne zaman yaparız? ...devrimi yaptıktan sonra; bok devrimi yaptıktan sonra yaparız! şu anda bunu düşünüyosan yaparsın. yapmaya başlarsın. sonra da hep öyle yaşarsın. ve bu böyle böyle çoğalır, hayatla da böyle bir ilişki kurarsın. yolda yürürken de yürüşün o'na göre olur, adımların öyle gider, insanlara baktığın göz değişir

herkes de "ulan bu adam ya da bu insan niye böyle bakıyor" diye elbette sorgulayıp anlamaz ama biri bulur, bir şeyi anlar. birisi farklı yürüyordur orada. sana bir puan yazmazlar. ama bir şey verirsin hayata; bakkaldan bir şey alırken, manava bir şey söylerken tuhaf bir ilişki kurarsın. ister istemez hoş bir ilişki kurarsın.. yani işte! hikaye bu."

Örgütlemişler Baharı..

2010-01-27T19:04:00.005+02:00

sizi yüreğimizde kurşun
sizi mor menekşe karanfil
sizi türkü sizi şiir
sizi hiç solmayan bir yaşam gibi düşünüyoruz

gömdüğümüz kitaplar çiçeklenmiş
örgütlemişler baharı
karakolların önü lacivert yeşil sarı
örgütlemişler baharı

unuttum adlarını neydi
özenç miydi hıdır mıydı yoksa lale mi
unuttum adlarını neydi
ilyas mıydı soner miydi yoksa nergis mi
karanfil mi nuray mıydı yoksa eren mi canım
örgütlemişler baharı

menekşeler fesleğenler şifreli
örgütlemişler baharı
bildiri dağıtıyorlar güpegündüz
polis şefinin bahçesinde
balkonunda penceresinde canım
örgütlemişler baharı

unuttum adlarını neydi
özenç miydi hıdır mıydı yoksa lale mi
unuttum adlarını neydi
ilyas mıydı soner miydi yoksa nergis mi
karanfil mi nuray mıydı yoksa eren mi canım
örgütlemişler baharı

girmişler saksılara
sarmışlar betonları adları olmuş sarmaşık
evreni yontuyorlar sırça parmaklarıyla
örgütlemişler baharı
kırlarda bayırlarda papatyalarda telaş
örgütlemişler baharı

unuttum adlarını neydi
özenç miydi hıdır mıydı yoksa lale mi
unuttum adlarını neydi
ilyas mıydı ibo muydu yoksa nergis mi
hüseyin mi yusuf muydu yoksa deniz mi canım
örgütlemişler baharı
cevahir mi ulaş mıydı yoksa mahir mi canım
örgütlemişler baharı

trajikomedi

2010-01-25T03:57:00.005+02:00

Filmleri severiz, filmlerde yaşamak da isteriz ve hatta bizde yazarız,
hayatı ne kadar doğru filmlersek o kadar başarıyızdır da...
Ama asla unutma ki filmlerimiz hayattır fakat hayatlarımız film değildir.

Okunası bir şeyler...

2010-01-24T13:39:00.001+02:00

Kişisel gelişimle ilgili çok sevdiğim bir hikayeyi ilk yazım olarak paylaşmak istiyorum…Ne zaman büyük bir problemle karşılaşsam ve kendimi güçsüz hissetsem bu hikayeyi okurum.Yazıyı sonuna kadar okumadan Önce Aşağıda isimleri verilen besin maddelerinden Bir tanesini seçelim.

Burada hangi mantık kuralını yürütürseniz yürütünüz. “Ben Havuç u severim” düşüncesi ile, veya “Ben Yumurta gibi Ak ım” diye, VEYA “Kahveye bayılırım” gibi bir düşünceyle ,
Bir besini seçelim sonra Hikayeyi okuyup,
Sonunda Düşünelim. Hatta Gülelim. vede Kendimizi geliştirmede bir metod öğrenmiş olalım.
Seçilecek Besinler:
1-HAVUÇ
2-YUMURTA
3-KAHVE
BİR VARMIŞ,BİR YOKMUŞ…..

Bir baba ile kızı dertleşiyorlarmış.
Kızı, hayatında çok sıkıntı yaşadığını ve bunlarla nasıl baş edeceğini bilemediğini söylemiş babasına.
Hatta sorunlar ardı arkasına devam ediyormuş hayatında.
Babası kızını dinlemiş, dinlemiş ve ;
“Gel, sana bir şey göstereceğim!” diye kızını mutfağa götürmüş .
Baba, Ocağa 3 tane eşit büyüklükte kap koymuş, üçüne de eşit su koymuş ve üçünün de altını aynı miktarda yakmış. Birinci kaba bir havuç, diğerine bir adet yumurta, diğerine ise de bir avuç çekilmemiş kahve çekirdeği koymuş.

Ve her üçünü de tam 20 dakika pişirmiş. Daha sonra ateşi kesmiş.
Masaya 2 tane tabak ve bir tane boş bardak koymuş ve ilk önce haşlanmış havucu alıp bir tabağa , daha sonra artık epey pişmiş olan yumurtayı alıp bir tabağa koymuş.
En sonunda da artık suya iyice sinmiş ve tam kıvamında kahve görüntüsü olan kahveyi de alıp bir bardağa boşaltmış.
Kızına sormuş:
-“ Kızım ne görüyorsun? “.
Kızı:
-”Havuç, yumurta ve kahve.”
diye yanıtlamış.
Kızını elinden tutup masaya yaklaştırıp daha yakından bakmasını ve hissetmesini istemiş
Kızı:
-“ Ne görüyorum… Haşlanmış yumuşak bir havuç (Bunu yaparken çatalı havuca batırmış ve yumuşaklığını hissetmiş),artık pişmekten içi katılaşmış bir yumurta (yumurtayı eline almış, hatta bir tarafından masaya vurup, çatlatmış ve içini görmüş)
ve bir bardak kahve. (Biraz içmiş)”
Kızı:
-Baba, bunu niçin bana gösteriyorsun? ” diye sormuş:
Baba :
-“ Bak demiş, hepsi aynı şekil kapta, aynı sıcaklıkta, aynı dakika pişti. Fakat hepsi bu etkiye farklı tepki verdiler. ”
-“ Havuç ilk başta sertti, güçlü idi. Ama kaynatılınca yumuşadı hatta güçsüzleşti.”
-“ Yumurta çok kırılgandı, hafifçe dokunsan çatlayabilirdi, ama kaynatılınca içi sertleşti, hatta katılaştı. ”
“Bir avuç çekilmemiş kahve ise yine sertti, hepsi birbirine benziyordu, ama ısıtılınca ne oldu, bu kahve çekirdekleri, ısındılar, gevşediler, ve içinde oldukları suya yayıldılar. Koku yaydılar, tat yaydılar ve suyu eşsiz tatta bir kahveye çevirdiler.”
-“ Kızım sen hangisisin?” diye sormuş adam.

-“Zorluklarla karşılaştığın zaman nasıl tepki gösteriyorsun?”
-“Sen havuç musun, yumurta mısın, yoksa kahve misin?”

Siz ?
Havuç gibi sert bir kişi misiniz? ama sorunlar yaşayınca, yumuşuyor ve güçsüzleşiyor musunuz?
Yumurta gibi, içi yumuşak, her an kırılabilir bir kişi misiniz? Sorunlar karşısında (ölüm, ayrılık, krizler, vs.) güçleniyor ve sertleşiyor musunuz?
Kahve sıcak suyu değiştirir, hatta suyun sıcaklığı en üst dereceye çıktığında, en lezzetli kahve ortamı hazır olur. Lezzet maksimuma ulaşır.
Eğer sen bu kahve çekirdeği gibi isen, çevrende ne kadar sorun olursa olsun, bunları olumluya çevirebilirsin. Çevrene güzel tatlar, duygular katarsın.
Kendini ve çevreni daha iyi yapmak için çalışırsın.

Çağhan Gençler

Zaman Geçip Gidiyor

2009-11-07T03:24:00.001+02:00

bilgi sahibi olmadan
fikirlerle dolmuşuz
bir yerlerde bir çift elin tuttuğu
silahta kurşun olmuşuz

kalem sahibi olmadan
kılıçlar kuşanmışız
yaşanıp yaşatmak dururken
hem ölmüş hem katil olmuşuz

gözlerimiz var ama
görmek istemedikçe
yüreklerimiz var ama hissetmedikçe

hiç ıslanmadan yüzmek
ne kadar mümkünse
hiç yanmadan ateşle
ne kadar oynanabilirse

içinde yaşamak varken
teğet geçmek dünyaya
işte bana öyle geliyor
çünkü zaman geçip gidiyor

avuçlarında hissetmek varken
birinin ellerini
sıkıca tutup sevmekten
güvenmekten korkar olmuşuz

kapıları kapatmak yetmemiş
kepenkler indirmişiz
bir küçük asma kilitle
insanı insan şerrinden sakınmışız

gözlerimiz var ama
görmek istemedikçe
yüreklerimiz var ama hissetmedikçe

hiç ıslanmadan yüzmek
ne kadar mümkünse
hiç yanmadan ateşle
ne kadar oynanabilirse

içinde yaşamak varken
teğet geçmek dünyaya
işte bana öyle geliyor
çünkü zaman geçip gidiyor

zamanımız var ama
korkmayı sürdürdükçe
ruhumuz var teslim etmeden önce

KURTLAR KAMPÜSÜ

2009-11-04T19:15:00.003+02:00

OKUYALIM BİLGİMİZ OLSUN, PAYLAŞALIM ANLAMI OLSUN !!

4 Kasım Çarşamba 2009 Ece TEMELKURAN

KURTLAR KAMPÜSÜ

Onları hatırlarsınız. Bursları kesildiği zaman Kadir Topbaş’a ‘tebrik’ pankartı açarak belediyeye girmişler, girdikleri anda da pankartı ters çevirip burslarını istediklerini söylemişlerdi. Aynı şeyi ‘Teşekkürler Başbakanım’ pankartıyla yapıp polisleri şaşırtmışlardı. Ulaşıma zam yapıldığı zaman çıplak ayakla yürümüş, ne zaman kampüslerine bir hükümet üyesi gelse ‘Git buradan’ diye bağırmışlardı. Başbakan’ı dönercide yakalayıp protesto edenler de onlardı, Cemil Çiçek’e ‘çektirenler’ de. 30 üniversitede örgütlü, son derece aklı başında, şiddet karşıtı, esprili, akıllı bir örgüt onlar. Onlar, Öğrenci Kolektifleri! Buyurun onlarla bir çay içelim...

Öğütülen çocuklar
Eren, Aylin, Ali... Çaylarını içen üç İstanbul Üniversitesi öğrencisine bakarken aklımdan geçenler:
Bir sistem hep aynı insanları mı öğütür? Hukuk fakültesi öğrencileri Eren ve Ali, ileride benim avukatım olsun isteyeceğim insanlar. Hiç düşünmeden arkamı döneceğim iki çocuk. Aylin ileride Meclis’te olsun isteyeceğim bir genç kadın, kıvırcık bir ışıltısı var. Ayakları yere basan, hakkaniyetli, bilinçli, genç insanlar.
Dertleri ne? Kendileri gibi 54 arkadaşlarıyla birlikte toplam 14 yıl 9 ay okuldan uzaklaştırma cezası almışlar. Suçları? Kendi okullarına zorla girmeye çalışmak! 1 Mayıs afişi asmak! Ülkücü öğrencilerin satırlı saldırısına uğramak! Yanlış okumadınız, evet saldırıya uğramalarına rağmen haklarında soruşturma açıldı ve uzaklaştırma cezası aldılar. Ali’nin kolunun altındaki satır yarasında 15 dikiş var ve bir de okuldan uzaklaştırma cezası. Buna mukabil satırla saldıranlara ne oluyor? Onlar, dün sadece bir ‘uyarı’ cezasıyla bu işten yırttılar? Üniversite kimin tarafını tutuyor acaba? Kurtlar Kampüsü mü İstanbul Üniversitesi?

Öğrencilerin telefon kayıtları
Üçü de dar gelirli ailelerin çocukları. Eren dört yılda Hukuk Fakültesi’ni bitirecekken son anda işlemediği bir suçtan dolayı okuldan uzaklaştırılmış durumda. İşlemediğini nereden biliyorum? Şundan: Aynı gün yaşanan aynı olaydan dolayı Eren’e iki soruşturma açılmış, birinde suçsuz, birinde suçlu bulunmuş!
Anlattıkları inanılmaz şeyler. Hiçbir olaya bile bulaşmamış öğrencilerin karakola çağırılması, özellikle Kürt öğrencilere karakolda aileleriyle birlikte gözdağı verilmesi ve hatta öğrencilerin telefon kayıtlarının ortaya çıkması! Anlatılanlara bakılırsa İstanbul Üniversitesi’nde bu çocukların üzerine sistematik bir operasyon sürdürülüyor.
İstedikleri sadece şu: Parasız ve özgür eğitim. Bursların kesilmesine ve üniversitede gericiliğin egemen olmasına karşılar. Kendi hayatları için ve kendi hayatları dahilinde politika yapıyorlar. Her üniversitelinin yapması gerektiği gibi. Yasadışı örgütlere üye değiller ve sanırım üniversiteyi en çok bu korkutuyor. Çünkü suya sabuna bulaşmayan, haklarından haberdar olmayan öğrencileri, öğrenci hakları için örgütlüyorlar. Maazallah öğrenci dediğin, insan olduğunun falan farkına varır! Üniversitenin korktuğu bu.

Gevende’li destek
Biz de tabii boş duracak değiliz! Ceza alan öğrenciler, bazı hocalarının da desteğiyle ‘Kapı Önü Üniversitesi’ kurdular. Ben de bugün oraya desteğe gidiyorum. Çünkü bu çocukları tanıyorum ben. 96’da tıpkı onlara benzeyen ‘Öğrenci Koordinasyonu’ndan abileri, ablaları içeri alınırken oradaydım, sonra yine onlara benzeyen çocukları öğütürken bu ülke, yine oradaydım. Şimdi de olacak başka bir yerimiz yok doğal olarak.
Program şu şekilde: Beyazıt’ta ana kapı önünde, 12.00’de Mimar Sinanlı öğrencilerden bir tiyatro gösterisi. Arkasından benim ‘Ne olacak bu işler?’ başlıklı ‘dersim’. Sonra da en sevdiğim gruplardan biri olan Gevende’nin müthiş müziği.

Alıntı: http://www.milliyet.com.tr/Yazar.aspx?aType=YazarDetay&ArticleID=1157862&AuthorID=60&Date=04.11.2009&b=Kurtlar

Lazca/Lazuri - Vikipedi

2009-10-29T16:15:00.005+02:00

Lazca (Lazca: Lazuri / ლაზური), Türkiye'nin Doğu Karadeniz kıyı şeridinde Rize ilinin Pazar ilçesinde bulunan Melyat Deresi'nden itibaren ve Gürcistan'ın Türkiye' ile paylaştığı Batumdaki Sarp köyüne dek yaşayan Laz halkı tarafından konuşulan ve eski Kolhis dilinin devamı olduğu sanılan, Zanik bir Kafkas dilidir.

Proto Güney Kafkas

*Kartvel dili

	*Gürcüce

	*Acarca

*Zan dili

	*Lazca

	*Megrelce

*Svanik

	*Svanca

Konu başlıkları

Coğrafi dağılım

Laz halkının otoktan olarak yaşadığı Hopa (Xopa), Borçka (sadece 3 köyde), Arhavi (Arǩabi) , Ardeşen (Art'aşeni), Fındıklı (Viǯe), Pazar (Atina) ilçelerinin yanısıra 1877-78 Osmanlı -Rus savaşı (93 harbi) ertesinde göç edilen Marmara bölgesinde Akçakoca, Sapanca, Yalova, Maşukiye, Karamürsel, Gölcük, Düzce, İzmit kentlerine bağlı bazı köylerde de konuşulmaktadır.^{[kaynak belirtilmeli]}

Bunun yanısıra Gürcistan’ın Batum kentinin 5 köyünde ve şehir merkezinde, Osmanlı ve Sovyetler Birliği’nin sürgün politikaları neticesinde Lazların sürgüne gittiği; Rusya, Kazakistan, Kırgızistan, Yunanistan, Estonya gibi ülkelerde sağ kalan ve aslını korumayı başarabilen Lazlar tarafından konuşulduğu tahmin edilmektedir.Maddî sebepler sonucu göçedilen; Almanya, Hollanda, Fransa gibi Avrupa ülkelerinde yaşayan Lazlarca da konuşulmaktadır.^[8].^{[kaynak belirtilmeli]}

Sınıflandırma

Lazca; Kafkas dilleri ailesinden olup, Gürcüce, Megrelce ve Svanca ile birlikte Güney Kafkas dilleri koluna ait bir dildir. Bazı dil bilimciler birbirine çok yakın olan Megrelce ve Lazca'yı, Zan dili ya da Kolhis ya da Zan dili olarak tanımlamaktadırlar.Bu iki dili konuşan insanlar arasında karşılıklı anlaşma mümkündür.

Tüm Kafkas dilleri gibi Lazca bol miktarda sessiz harfe (consonant) sahip olup, diğer Güney Kafkas dillerinde bulunmayan /f/, /y/ ve /h/ gibi sessizleri ve Hopa ve Borçka (Çxala) dialektinde kullanılan uvular (küçük dil) sessizi (consonat) /q/ harfini de barındırdığından ait olduğu dil ailesinin, consonant sayısı bakımımdan en zengin dilidir. Lazca özellikle büyük kentlere göçen genç nüfusun hızlı asimilasyonu sonucu yok olmak üzeredir.

Türkçe	Gürcüce	MegreLazca	Çerkezce	Çeçençe-İnguşça	Avarca-Lezgice
kedi	kata	katu	tchatu	-	ketu
cuma günü	paraskevi	paraske	baraska	peraska	-
şarap	ğvino	ğvini	-	-	ğino
gelin	nusaida	nusa	nisa	nus	nus
saban	gutani	gutani	kuatan	guotan	kutan
kiraz	bali	buli	-	bal	bagli

Tarihçe

Abhazya'da Lazca olarak basılmış bir Lazca gazete "Mç'it'a Murutsxi(Kızıl Yıldız)"

20.yüzyıla kadar Lazlar ve Megreller bağlı bulundukları ülkeler doğrultusunda; Kiril, Gürcü ve Arap alfabelerini kullanılmışlardır. Lazların M.Ö. 6-7 yy ve sonrasında Helen kolonizasyonu ile başlayan Laz-Yunan ticari ve kültürel ilişki döneminde Yunanca yazı yazdıkları, tapınaklarına Yunanca harflerle yazılar yazdıklarını biliyoruz.Hatta Lazların Kudüs’te kendilerine ait bir kiliselerinin olduğunu, Lazca yazılmış İncillerinin olduğunu da biliyoruz.Yunan kaynaklarına göre Kolhis'de, bugünkü Poti çevresinde bir retorik eğitim merkezi bulunuyordu. Bu merkezde aynı zamanda felsefe dersleri de veriliyordu ve kolonicilerin çocukları olan Yunan öğrenciler de devam ediyordu buraya.Ve bu merkezde Kolhisçe yani Lazca ve Megrelce'nin ayrılmamış versiyonunda ve Eski Yunanca dil eğitimi veriliyordu.Alman araştırmacı Rosen tarafından 1843 te yayınlanmış çalışması Lazca üzerine yapılmış ilk bilimsel çalışmalardan birisidir.^{[kaynak belirtilmeli]}

Yakın tarihte ilk Lazca çalışmalarını, İlk Lazca grameri yazan Rus filolog Niko Marr'a göre , Hopalı Faik Efendi’nin başlattmıştır.1920’lerde İskenderi Ǯit'aşi(ისენდერი წიტაში) Sohum’da direktörlüğünü yaptığı Laz okullarında "Alboni" adlı alfabeyle kendisine ait "OǨİTXUŞİ SUPARA"(Okuma Kitabı) adlı ders kitapıyla Lazca eğitim verdi.Sonra yine Abhazya’da MÇİTA MURU3Xİ (Kızıl Yıldız) gazetesi ^{[kaynak belirtilmeli]}yayımlanıp, Lazca tiyatro eserleri sergilendi, Lazca broşürler basıldı.1930’larda Atatürk’ün aracılığı ile Türkiye’ye getirilen Fransız dilbilimci Prof. Georges Dumézil de Arhavili Lazlar arasından derlediği masalları “Contes Lazes” ismini verdiği kitabta Paris’te yayımladı.^{[kaynak belirtilmeli]}

İlk defa 1984’te Almanya’da edebiyat öğretmeni Fahri Kahraman’ın alfabesi Laz alfabesi olarak kabul gördü. Alfabe Latin kökenliydi.Mevcut Türk alfabesine Lazca sesler eklenerek yeni alfabe oluşturuldu.1991’te Osman Tamtruli’ye ait "NANA NENA" isimli Lazca ders kitabı Almanya’da yayımlandı.1992'te Lazuri Ambarepe(Lazca Haberler) isimli bir dergi yine Almanya’da yayına başladı. Ardından "PARPALİ (kelebek)" dergisi geldi. Ardından alfabe OGNİ SK'ANİ NENA isimli Türkiyeli Lazlar’a ait ilk Lazca dergiyle Türkiye’de kullanıldı.Ve MJORA ve SİMA gibi Lazca dergiler bu alfabe ile birkaç sayı çıktılar.Günümüzde kabul gören alfabe budur.Lazca'nın yakın bir zamana kadar hiç yazılamamış olmasından dolayı standart bir yazım dili oluşturulamamıştır.^{[kaynak belirtilmeli]}

Alfabe (Alboni)

Ana madde: Laz alfabesi

1984 yılında Fahri Kahraman'ın, 1920-30'lu yıllarda Abhazya SSC'de kullanılan Laz Alfabesi temelli alfabesi Laz dilinin günümüzde yazımı için kullanılan alfabedir.

Ç'

ç'

Lazca'da "X" ve "Q" ünsüzü sadece Hopa, Batum ve Borçka'da kullanılır.

Okunuş Kuralları

Laz alfabesinde yer alan bazı harfler (a, b, d, e, f, h, j, k, l, m, n, o, p, r, s, t, u, v) telâffuz edilirken Türkçe karşılıklar bulunabilir. Yalnız diğer harflerin Türk alfabesinde karşılıkları yoktur. Harflerin telâffuzları şu şekildedir:

İstisnalar:

Lazca'da -â, -ö ve -ü sesleri aslında vardır.Ancak bunlar Türkçe'deki gibi belirgin değildir.Bu yüzden bunların Laz alfabesine alınmasına gereksinim duyulmamıştır.Bu seslilerin olduğu kelimeleri yazmak için başlarına -y sessizi koyulup yazılır.Örneğin: gölapi(batır) kelimesi gyolapi şeklinde; gâri(ekmek) kelimesi de gyari biçiminde yazılır.

R r sessizi Hopa ve Arhavi lehçelerinde kaybolmuşçasına okunur.Bazen y sesine dönüşür, bazen de tamamen kaybolur.Bu yönüyle de Çekçe'deki Ř - ř sessizlerine benzer.

Laz alfabesinde ikişer harf ile yazılan /ky/, /üy/ ve /gy/ fonemlerinin boğumlanma bölgeleri, ortadamak artdamak sınırı ile dil sırtının orta kısmı arasıdır.

ç' sesi Türkçe'de yoktur.ç sesinin kalınlaştırılmış hâlidir.

ğ sesi Türkçe'den farklıdır.Laza'da daha sert olup sert gırtlağın art damağa yakın bir yerde oluşur, hırıltılıdır.

x sesi Zazaca, Azerice ve Kürtçe'deki gibi boğazdan çıkan bir h sesini verir.

ǩ sesi ise fırlatmalı kalın k'dır.

q sessizi, Arapça'daki ق gibidir.

p' ise aynı şekilde kalın p sesidir.

Ť Türkçe'deki t sesinin kalın söylenişidir.

ž, kalın bir dz sesidir.

ʒ, kalınca bir ts sesidir.

ǯ, aynı şekilde tz sessizidir.

Lehçeler

Niko Marr (1910) ve Chikobava (1936), Bucaklişi (2000, Mjora I 48), Lazca’nın, Xopa (Hopa’da konuşulur), Viǯe-Arkabi (Fındıklı ve Arhavi’de konuşulur) ve Atina (Pazar ve Ardeşen’de konuşulur) olmak üzere üç lehçeden oluştuğunu ileri sürmüşlerse de Goichi Kojima ile Bucaklişi'nin Lazca Gramer adlı çaşılmasında lehçe sayısı beşe çıkarılmıştır.Ama esasında Lazca'yı iki grupta: 1.Doğu (Hopa-Arhavi) ve 2.Batı(Pazar, Ardeşen) olarak incelemek daha doğrudur.Uluslarası dilbilimcilerin kabûl ettiği anlamdaki "lehçe" tanımlamasıyla Lazca'nın lehçeleri şunlardır.

Lazca'nın Lehçelerinin Dağılımı

Xopuri, (Xopa-ხოფა); Hopa ve Batum'da konuşulur.
Arkabuli, (Arkabi-არქაბი ; Viǯe-ვიწე) Arhavi ve Fındıklı'da konuşulur.
Çxaluri, Borçka ilçesi Çxala(Düzköy) köyünde konuşulur.
Atinuri, (Atina-ათინა) Pazar'da konuşulur.
Art'aşenuri, (Art'aşeni-არტაშენი) Ardeşen ve Çamlıhemşin'de konuşulur.

Lazca’nın Atina(Pazar) lehçesi Türkçe ve Pontusça’dan fazlaca etkilenmiştir.Ardeşen ve Çamlıhemşin lehçesi; Atina lehçesine parallellik gösterir.Fındıklı ve Arhavi lehçesi ise Atina’ya nazaran Türkçe’den daha az etkilenmiştir.Hopa lehçesi ise gerek diğer kardeş dil Gürcüce, gerekse Megrelce’ye en fazla benzeyen lehçedir.Borçka’nın Düzköy(Çxala) köyünde konuşulan Lazca ise hiçbir lehçesiye benzemeyecek kadar kendine has ve orijinaldir.

Örneklerle Lazca'yı lehçeleriyle karşılaştırmak gerekirse:

Türkçe	Pazar	Ardeşen	Arhavi	Hopa
seviyorum	malimben	maoropen	p’orom	p’qorop
seviyorsun	galimben	gaoropen	orom	qorop
seviyor	alimben	aropen	oroms	qorops
seviyoruz	malimberan	maoropenan	p’oromt	p’qorot
seviyorsunuz	galimberan	gaoropenan	oromt	qoropt
seviyorlar	alimberan	aoropenan	oroman	qoropan

Gramer

Lazca fiillerin ağırlıkta olduğu dilidir. Fiillerin başına konan 50`ye yakın fiil önek/öntakısı (prefix) vardır.Bazı fiil önekleri çok işlevli olmakla beraber bazılarının kullanım alanları oldukça azdır. Lazca`da; eylemin kendisi, eylemi yapan kişi eylemin kim ya da kimler için yapıldığı, eylemin zamanı ,başladığı yer (sağ,sol,üst,alt vs.) ve eylemin yönü tek bir fiil yapısı içinde ifade edilir. Fiil kökü hiç bir şekilde değişmez. Eylem, üstünde cereyan ettiği yerin şekline göre biçim almakta ve buna göre şekillenmektedir.

Lazca isimler, durum ve sayıya göre ayrı biçim almaktadır. Lazca fiiller, kip, aspekt, zaman, şahıs ve sayıya göre ayrı biçimler göstermektedir. Bunlar fiilin çeşidine (Hareket fiili, Hal değişme fiili, Hal fiili, Başkalaşma fiili vs.) göre sınıflandırılmıştır.Ayrıca, çok sayıda dilde bulunan Bildirme kipi, Emir kipi ve İstek kipi gibi kipler dışında Lazca'da Tecrube kipi, Yeterlik kipi vs. bulunmaktadır.^[9]

Lazca, tüm diğer Kafkas dilleri ve İrani Dillerde görüldüğü gibi ergatiflik hâl ekine sâhiptir.Anlam olarak; "kimin tarafından = mik" ve "neyin tarafından = muk" şeklinde algılandığı gibi, bu sorulara cevap teşkil ederler.İsmin bu hâli lehçesel farklılıklar dolayı Ardeşen, Pazar ve Çamlıhemşin yörelerinde kullanılmamaktadır.Lazca'da ergatifliği -k sesi yapar.Örneklersek;

Selmak bere dobaxu (Selma çocuğu dövdü.)

Bu cümledeki "bere" yani çocuk kelimesi yalın hâldeymiş gibi görünmesine rağmen, aslında ismin “İ” hâlindedir yani yükleme eki görevindedir ve cümlede tümleç görevi görmektedir.”Kim “ sorusunun cevâbı ise, ”ismin “K” hâlindeki “Selmak” kelimesidir.Bu cümlenin diğer bir karşılığı ise; "Çocuk, Selma tarafından dövüldü." şeklindedir.

Sözcük Dağarcığı

Lazca'nın erken dönemlerinde kelimelerin büyük çoğunluğu Kolhisçe'dir.Yani, Lazların atalarından yâdigâr olan dil.Dilbilimcilerin bu dile Zanca da demektedirLazca ve Megrelce, bu dilin günümüzdeki iki lehçesi diyen görüşler de vardır.6. yüzyıldan îtibâren Lazların Ortodoks Hıristiyanlaşmalarıyla birlikte dile ilk defâ yabancı kelimeler girmiş olacaktı.Bu ilki de dinî terimler oluşturacaktı.Meselâ; Yunanca'dan Εκκλησία(kilise) kelimesi Lazca'ya eǩlesia olarak girecekti.Ya da λιβάδι(tarla) kelimesi Lazcaya da livadi şeklinde girecekti.

Gürcülerin Acara ve Guria'ya göçüyle de Gürcüce kelimeler dile girmeye başlayacaktır.ტალახი(çamur) kelimesi Laz diline de t'alaxi olarak girmiştir.Ancak tüm bu süreçelerden Lazca asgarî oranda yabancı kelimeyle tanışmış olarak çıkacaktı.Ne var ki ilk defa 1461'de karşılaşılan Osmanlıların, 1578'de Lazların topraklarına girmesiyle İslâmın da kabûlüyle dile onlarca Osmanlıca (Türkçe, Arapça ve Farsça kelime girecekti.Örneğin; yemini vikum(yemin etmek), inkyari vikum(inkâr etmek), boyi(boy), ǩalemi(kalem), ʒuvali(çuval) v.b.

Türkçe	Lazca
Selam, merhaba	Xelaǩaoba
İyi günler	Ǩai dğalepe
İyi akşamlar	Ǩai serepe
Hoşgeldiniz	Ǩai moxtit
Adın nedir ?	Mu gcoxons? / Skani coxo muren?
Benim adım...dır	Çkimi coxo...ren
Tanıştığımıza memnun oldum	Skani oçinu dido ǩai maǯonu
Ne iş yapıyorsun?	Mu dulya ikim-i?
Ben avukatım	Ma advoǩati vore
Nerelisin ?	Sonuri re?
Trabzon	Ťrap'uzani/ Ťamt’ra
Kaç yaşındasın )	Muǩo ǯaneri re?
Yirmi yaşımdayım	Ma eçi ǯaneri vore
Evet	Ho
Hayır	Va
Ben	Ma
Sen	Si
Teşekkürler	Didi Mardi
Seni seviyorum	Ma si maoropen

Meslekler(Sakvarepe)

Öğrenci	Mamgure
Öğretmen	Mamgurale
Avukat	Advoǩati
Hâkim	Sudia
Doktor	Ťoxto(r)i
Gazeteci	Maǩazeta
Şarkıcı	Mabirale
İmam	Xoca
Râhip	P'ap'a
Sporcu	Sport'uri

Eşyâlar(Şeepe)

Eşarp	ǩazi
Halı	Noxame
Çanta	Savali
Telefon	Ťilifoni
Kitap	Supara
Yorgan	Eyorçele
Kalem	Cibra

Günler (Ndğalepe)

Pazartesi	Tutaçxa
Salı	İǩinaçxa
Çarşamba	Cumaçxa
Perşembe	Umǩiseri/Çaçxa
Cuma	P'araske/Obişxa
Cumartesi	Sap'at'oni-Şurişxa
Pazar	Mjaçxa

Ülke ve Diller(Dobadonape do Nenape)

Gürcistan	Sakortuo
Türkiye	Turkona
Rusya	Rusona
Lazistan	Lazona
Abhazya	Saapxazo
Yunanistan	Yonanati
İran	Farsati
Megrelce	Margaluri
Gürcüce	Korturi
Abhazca	Apxazuri
Yunanca	Xorumuri
Ermenice	Sumexuri
Çeçence	Çaçanuri

Diğer Sözcükler

Kedi:ǩatu

Ev:Oxori

Adam:ǩoçi

Kadın:Oxorca

Erkek çocuğu:Biç'i

Kız çocuğu:ǩulani

Kapı:Neǩna

Göl:Ťoba

Uyku:Luri

Bayrak:Bandara

Sıcak:Ťuʒa / Mçxvapa

Soğuk:Qini

Amca:Cumadi

Sayılar(Ǩoreʒxalepe)

0 : Çkari

1 : Ar

2 : Jur

3 : Sum

4 : Otxo

5 : Xut

6 : Aşi

7 : Şkvit

8 : Ovro

9 : Nçxoro

10 : Vit

11 : Vitar

12 : Vitojur

13 : Vitosum

20 : Eç

50 : Jureneçi do vit

100 : Oşi

1000: Şilya

Lazca bir metin örneği

Artvin'in Hopa, Borçka ve Acaristan'ın başkenti Batum'da konuşulan lehçesi ile örnek bir Lazca metin:

“	Kianaşi didi zoğapeşa gonǯǩimeri irişen didi doloxeni zoğa na ren Uçazoğaşi yulvaşǩele na golažin Lazona, ist’oriaş morgvalis zoğaluri ticaret’i dido na ixvenet’u limanepe muşiten işinu. Uçazoğaşi xalǩepeş oşkendas na iǯopxinu megabroba, ǩult’ura do ticaret’işi xinciş ar ǩuçxe na rt’es Lazonaşi limanepe, ist’oriuli Met’aksişgzaşi Evrop’aşa gonǯǩimeri neǩna rt’u. Dido skele na uğun Lazonaşi didi limanepe ren, Ťamt’ra, Rizini do Xopa.^[10]	”

Dünyanın büyük denizlerle bağlantısı bulunan en büyük iç denizi Karadeniz'in doğu kıyılarında yer alan Lazistan, tarih boyunca yoğun deniz ticaretinin yaşandığı limanları ile anılmıştır. Karadeniz halkları arasında kurulan dostluk, kültür ve ticaret köprüsünün bir ayağını oluşturan Lazistan limanları, tarihi İpek Yolunun Avrupa’ya açılan kapısı olmuşlardır. Birçok iskeleye sahip Lazistan’nın başlıca limanları Trabzon, Rize ve Hopa limanlarıdır.

Notlar

^ The Swedish Institute of International Affairs 2001, section 3.3.2
^ www.ethnologue.com
^ joshuaproject.com
^ eurac.edu
^ Feurstein Marmara Bölgesindeki Laz köylerini de ekleyerek 1992 yılında yaptığı projeksiyonla 250.000 civarında Lazca konuşan nüfusun varlığını bildirmiştir.
^ "nvtc.gov World Languages"
^ sil.org
^ http://uk.youtube.com/watch?v=hAn3G5Jetxg
^ http://www.lazuri.com/lazuri_grameri_onsoz.html : Lazuri Grameri - Lazca Gramer - İsmail Avcı Bucak'lişi ve Gôichi Kojima
^ http://www.kolkhoba.org/ha457.htm

İlgili kitaplar ve makaleler

İsmail Avcı Bucaklişi/ Hasan Uzunhasanoğlu. Lazuri Nenapuna/ Lazca Sözlük. Akyüz Yayıncılık.İstanbul. 1999.
İsmail Avcı Bucaklişi/ Hasan Uzunhasanoğlu/ İrfan Aleksiva. Büyük Lazca Sözlük/ Didi Lazuri Nenapuna. Chiviyazıları Yayınları.İstanbul. 2007.
M.Recai Özgün. Lazlar. Çiviyazıları Yayınları. İstanbul. 1996. ISBN 975-8086-06-5.
Goichi Kojima/İsmail Avcı Bucaklişi.Lazuri Grameri. Chiviyazıları Yayınları.İstanbul. 2003.ISBN 975-8663-55-0
Lazuri Nena - The Language of the Laz Silvia Kutscher'in İngilizce makalesi
Nurdoğan Abaşişi.Lazuri Paramitepe/ Laz Halk Masalları. Akyüz Yayınları.İstanbul. 2005.

minik güvercinler sahip ararlar beslenip büyümek için...

2009-10-23T06:11:00.009+03:00

Aramıza Hoşgeldin.
Şhhh.. kızma hemen, alışkın değilsin buna biliyorum ama bugün tuhaf gelir yarın emin ol hoşuna gidecektir...
Hem bak, yalnız değilsin de artık.
Ayrıca benden sana bir sır, hassastır bu kuşun kanatları, avuçlarının içindeyken dikkat et, fazla sıkma.
Ha korkma da bu güvercin seninle özgürdür, seninle olmak için can atar, sen yeterki küstürme onu diğerlerinin yaptığı gibi.
Bu arada, bu kuşun adı Sevgi, hani şu Barışın kardeşi olan !

Duman ile Sanat

2009-10-18T21:50:00.002+03:00

Duman ile Sanat

Shared via AddThis

...der ki;

2009-09-19T14:33:00.002+03:00

Son dünya savaşının bitimi üzerinden yirmibir yıl geçti; çeşitli yayınlar her dilde Japon yenilgisiyle simgelenen bu olayı kutlamaktalar. Farklı kamplara bölünmüş dünya üzerinde görüntüsel bir iyimserlik havası hüküm sürmekte.
Dünya savaşı olmaksızın yirmibir yıl — bu, aşırı cepheleşmeler, şiddetli çatışmalar ve ani değişimler süresinde çok önemli gibi görünmektedir. Ancak uğrunda savaşmaya hepimizin hazır olduğu bu barışın pratik sonuçlarını (sefalet, dünyanın büyük bölümlerinin aşağılanması ve gittikçe artan sömürü) tahlile girişmeden, bu barışın gerçek barış olup olmadığı sorusuyla karşılaşıyoruz.
Bu notların amacı Japonya'nın teslim olmasından beri birbirini izleyen çeşitli yerel çatışmaların ayrıntılı bir sergilenmesi değildir; görevimiz bu görüntüsel barış yıllarında yapılan sayısız ve giderek artan iç savaşların bilançosunu çıkartmak da değildir. Bu gereksiz iyimserliğe karşı, Kore ve Vietnam savaşlarını örnek vermekle yetineceğiz.
İlk olayda, ülkenin kuzey bölümü vahşi savaş yıllarından sonra kendini bomba çukurlarıyla kaplı, fabrikasız, okulsuz ve hastahanesiz, on milyon nüfusu barındıracak herhangi bir sığınaktan yoksun, modern savaş olayını tanıyan korkunç bir harabeye dönüşmüş buldu.
Birleşmiş Milletler'in itibarsız bayrağı altında, Birleşmiş Milletler'in askeri yönetimi altında bir düzine ülke, ABD askerlerinin büyük ölçüde katılımıyla bu savaşa girmişler ve Güney Kore halkının topların hedefi olarak kullanılmasında görev almışlardır. Diğer taraftan, Kore ordusu ve halkı, ve Çin Halk Cumhuriyeti gönüllüleri, Sovyet askeri aygıtının ikmal ve desteğiyle donatılmıştı. ABD, termonükleer silahlar dışında, sınırlı ölçüde bakteriyolojik ve kimyasal silahlar da dahil, tüm imha silahlarını denemiştir.
Vietnam'da, bu ülkenin yurtsever güçleri üç emperyalist güce karşı kesintisiz bir savaş yürütmüştür: Hiroşima ve Nagasaki'nin bombalanmasıyla ortaya çıkan yıkım altındaki Japonya; Çinhindi sömürgelerini bu yenilgiye uğramış Japonya'dan geri alan ve zor zamanlarında verdiği sözleri tutmayan Fransa; ve mücadelenin bu son aşamasında Birleşik Devletler.
Bütün kıtalarda sınırlı çatışkılar vardı; oysa Amerika kıtasında, Küba Devrimi alarm işaretleriyle bu bölgenin önemi üzerine dikkati çekinceye kadar, uzun süre yalnızca başlangıç halindeki kurtuluş mücadeleleri ve askeri darbeler vardı. Küba Devrimi emperyalistleri öfkelendirdi ve sonunda, önce Domuzlar Körfezi'nde ve sonra Ekim Krizi'nde kıyılarını savunmak zorunda kaldı.
Bu son durumda, Küba sorunu yüzünden ABD ile Sovyetler arasında bir çatışma çıksaydı, sonuçları tahmin edilemeyecek bir savaşa neden olabilirdi.
Ama bugün tüm çatışkıların odak noktası Çinhindinde ve buranın sınır bölgelerinde bulunmaktadır. Laos ve Vietnam ABD'nin tüm gücüyle içine girdiği bir iç savaşla sarsılmaktadır. Öyleki tüm bölge patlamaya hazır bir bomba gibidir.
Vietnam'daki çatışma çok keskin bir özellik kazandı. Amacımız, bu savaşın bir kronolojisini vermek değildir. Biz, sadece bu örneği anımsatmak ve kilometre taşlarını işaret etmekle yetineceğiz.
1954'deki Dien Bien Phu yenilgisinden sonra, Cenevre'de, ülkenin iki ayrı bölgeye bölünmesini; Vietnam'da hükümeti kimin kuracağı ve ülkenin nasıl birleştirileceği konularında 18 ay içinde seçimlerin yapılmasını içeren bir anlaşma imzalandı. ABD bu belgeyi imzalamadı ve kendi imparatorluğunu kurmak için, Fransız kuklası Bao Dai'nin yerine kendi amaçlarına daha uygun birini geçirmek için manevralara başladı. Bu kişi de, herkes tarafından bilindiği gibi, emperyalizm tarafından suyu sıkılmış limon misali bir trajik sonu olan Ngo Dinh Diem'di.
Antlaşmanın imzalanmasından sonraki aylarda halk güçleri kampında çok büyük bir iyimserlik hüküm sürmekteydi. Anti-Fransız direniş karşısındaki son dayanak noktası parçalanmıştı ve Cenevre anlaşmasının tümüyle uygulanmasını bekliyorlardı. Ama yurtseverler, ABD'nin tüm hile yöntemlerini kullansa bile seçimlerde kendi isteklerine uygun bir sonuç çıkmayacağını hissettiğinden seçime izin vermeyeceğini kısa sürede anladılar. Ülkenin güneyindeki çarpışmalar yeniden başladı ve tedrici olarak her tarafı kapsayan bir yoğunluk kazandı. Bugün ABD ordusu, tüm savaş gücünü yitiren ve sayıca azalan kukla ordunun yerine yarım milyonu aşan istilacı bir gücünü sürekli artırmaktadır.
Geçen iki yıl boyunca ABD, Vietnam Demokratik Cumhuriyeti'ni sistemli bir biçimde bombalamaya başladı; diğer taraftan Güneyin savaşkanlığını altetmeye ve güçlü bir konumda konferans masasına oturmaya çalışmaktadır. Başlangıçta bombardımanlar az çok sınırlandırılmıştı ve Kuzeyden geleceği varsayılan provokasyonlara karşı önlem adı altında sunuluyordu. Sonraları bombardımanlar yoğunlaştırılarak ve artırılarak ülkenin Kuzey kesimindeki her türlü uygarlık izini yoketmeyi amacıyla ABD hava kuvvetleri tarafından büyük bir saldırı başlatıldı. Bu ünlü "tırmanma"nın son perdesiydi.
Yankee dünyasının maddi özlemleri, Vietnam uçaksavar birliklerinin bitip tükenmez savunmalarını, düşürdükleri sayısız uçağı (aşağı yukarı 1700) ve sosyalist ülkelerin savaş yardımlarını saymazsak, büyük ölçüde gerçekleşmiş bulunuyor.
Acı bir gerçek var: Vietnam —tüm dünyanın unutulmuş halklarının umudunu, özlemini temsil eden bir ulus— trajik biçimde yalnızdır. Bu ulus, Güney'de pratik olarak misilleme yapma olanağına sahip olmaksızın ve Kuzey'de az bir savunma olanağıyla ABD teknolojisinin kudurmuş saldırılarına katlanmak zorundadır — ama herzaman yalnızdır.
Bugün dünyanın tüm ilerici güçlerinin Vietnam halkıyla dayanışması, Roma arenalarındaki gladyatörleri alkışlayan pleplerin acı ironisine benzemektedir. Sorun, saldırının kurbanına başarı dilemek değil, onun kaderini paylaşmaktır; kişi, zaferde ya da ölümde onunla olmalıdır.
Vietnam halkının yalnızlığını tahlil ederken, insanlığın bu mantık dışı anında zangır zangır titriyoruz.
ABD emperyalizmi saldırganlıktan suçludur; cinayetleri akılalmazdır ve tüm dünyaya yayılmıştır. Baylar, bunu hepimiz biliyoruz! Vietnam'ı sosyalist dünyanın yenilmez bir parçası durumuna getirmek için belki dünya çapında bir savaş tehlikesinin göze alınabileceği, ama Kuzey Amerika emperyalistlerinin de bir karara zorlanacağı hüküm anında tereddüt edenler de suçludur. Sosyalist kampın iki büyük gücünün temsilcileri tarafından bir süreden beri devam ettirilen bir sövme ve çelmeleme savaşını sürdürenler de suçludur.
Onurlu bir yanıt bulmak için kendi kendimize sormalıyız: Vietnam tecrit edilmiş midir, edilmemiş midir? Bu kavgalı iki güç arasındaki tehlikeli denge durumu korunmalı mıdır?
Ve bu halk ne büyük bir halktır! Bu ne cesarettir, bu ne metanettir! Bu mücadele dünya için ne dersler içermektedir!
Başkan Johnson'un patlamaya hazır bir güç olarak hergün büyüyen keskin sınıf çelişkilerini törpülemek için gerekli bazı reformları ciddi olarak düşünüp düşünmediğini daha uzun bir süre bilemeyeceğiz. Gerçek şudur ki, şatafatlı "Büyük Toplum" adı altında ilan edilen gelişmeler Vietnam kanalizasyonunda boğulmuştur.
En büyük emperyalist güç, yoksul ve azgelişmiş bir ülkenin kendi bağırsaklarında yarattığı kanamayı hissediyor; onun efsanevi ekonomisi savaşın yükünü hissediyor. Artık, kendi tekelleri için, cinayetler kolay bir iş olanağı olmaktan çıkıyor. Hiçbir zaman yeterli sayıda bile olmayan savunma silahları, Vietnam'ın bu olağanüstü askerlerinin, ülke ve toplum sevgisi ve eşsiz cesaretleri dışında sahip oldukları herşeydir. Ama emperyalizm Vietnam'da inatla çırpınmakta, bir çare bulamamakta ve endişeyle onu bu tehlikeli durumdan kurtaracak birini aramaktadır. Bundan başka Kuzey'in ortaya koyduğu "Dört Nokta" ve Güney'in "Beş nokta"sı emperyalizmi çatışmayı daha fazla sürdürmek zorunda bırakarak köşeye sıkıştırmaktadır.
Herşey, yalnızca dünya çapında savaşı çıkmadığı için barış adı verilen bu kararsız barış durumunun, ABD'nin kabul edilmesi olanaksız ve değiştirilemez adımlarıyla yıkılma tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu göstermektedir.
Ve biz, dünyanın sömürülen halkları, ne rol oynayacağız? Üç kıtanın halkları Vietnam'a dikkatlerini yöneltiyorlar ve onun verdiği dersleri öğreniyorlar. İnsanlığın, emperyalistlerin savaş tehdidiyle yaptıkları şantaja yanıtı savaştan korkmamaktır. Halkın genel taktiği, çatışmanın olduğu her yerde bu çatışmanın içinde yer almak, sürekli ve kararlılıkla düşmana saldırmak olmalıdır.
Bu zayıf barışın ırzına geçildiği yerlerde bizim görevimiz nedir? Ne pahasına olursa olsun kurtuluşumuzu kendi kendimize sağlamaktır.
Bu dünya panaroması çok karmaşıktır. Kurtuluş mücadelesi, kapitalizmin çelişkilerinin yeterince geliştiği, ama emperyalizmi izlemeyen ya da emperyalist yola başlayamayacak kadar görece zayıf olan eski Avrupa'nın bazı ülkelerinde henüz başlamamıştır. Onların çelişkileri yakın bir gelecekte patlama noktasına ulaşacaktır — ama onların sorunları ve bunun sonucu olarak onların çözümleri, bağımlı ve ekonomik olarak azgelişmiş ülkelerin sorunlarından ve çözümlerinden farklıdır.
Emperyalist sömürünün temel alanı azgelişmiş üç kıtadır: Amerika, Asya ve Afrika. Her ülke kendi ayırıcı özelliklerine sahiptir, ama bir bütün olarak her kıta belirli bir bütünlük gösterir.
Bizim Amerika, az ya da çok homojen bir ülkeler topluluğu oluşturur ve ABD tekelci sermayesi hemen hemen bütün bölgede mutlak bir egemenliğe sahiptir. Kukla hükümetler ya da en iyi durumda zayıf ve korkak yerel yönetimler, Yankee beylerinin emirlerine karşı çıkmamaktadırlar. ABD, politik ve ekonomik olarak egemenliğinin zirvesine ulaşmıştır; daha fazla ilerleyebilmesi zordur; mevcut durumdaki herhangi bir değişiklik onun egemenliğini geriletebilir. Onun politikası mevcut konumunu korumaktır. Bugün eylem çizgisi, hangi tipte olursa olsun, kurtuluş hareketleri engellemek için vahşi bir güç kullanmakla sınırlandırılmıştır.
"İkinci bir Küba'ya izin vermeyeceğiz" sloganı ardında, Dominik Cumhuriyeti'ne karşı ya da daha önceleri Panama katliamında olduğu gibi, veya mevcut düzendeki bir değişikliğin çıkarlarını tehlikeye düşürebileceği Amerika'nın her noktasında Yankee birliklerinin müdahaleye hazır oldukları yolundaki o tek anlamlı uyarıda da, kendileri için özel bir tehlike sözkonusu olmaksızın saldırı tehdidi gizlenmektedir.
Bu politika hiç bir ceza görmeksizin sürdürülmektedir: OAS, popülerliğini yitirmiş de olsa uygun bir maskedir; Birleşmiş Milletler'in yetersizliği, gülünç olduğu kadar trajiktir de; bütün Amerika ülkelerinin orduları, kendi halklarını ezmek için hazır beklemektedir. Suç ve ihanet enternasyonali fiilen örgütlenmiştir. Diğer taraftan yerli burjuvaziler, emperyalizme karşı çıkma yeteneğini —eğer buna sahiptiyseler— yitirmişler ve emperyalizmin oynayacağı son kart olmuşlardır. Başka bir alternatif yoktur: Ya sosyalist devrim ya da devrim karikatürü.
Asya, değişik özelliklere sahip bir kıtadır. Bir dizi Avrupalı kolonici ülkeye karşı kurtuluş mücadelesi az ya da çok ilerici hükümetlerin kurulmasıyla sonuçlanmıştır. Daha sonraki gelişmeler, bazı durumlarda ulusal kurtuluşun asıl hedeflerini netleştirirken, bazı durumlarda emperyalizm yanlısı bir konuma dönülmesini getirmiştir.
Ekonomik bakış açısından, ABD, Asya'da çok az kaybetmiş, ama daha çok kazanmıştır. Buradaki değişiklikler onun çıkarlarına yaramıştır; diğer yeni-sömürgeci güçlerin devrilmesi için yürütülen mücadele ve ekonomik alanda yeni küresel nüfuz eylemleri, bazı durumlarda doğrudan ya da Japonya aracılığıyla, dolaylı olarak yürütülmektedir.
Emperyalistler, Çin'i, Güney Kore, Japonya, Tayvan, Güney Vietnam ve Tayland'la kuşatma altına almıştır.
Bu ikili durum, yani Çin Halk Cumhuriyeti'nin askeri olarak kuşatılması şeklinde bir stratejik ilişki ile bu büyük pazarlara —henüz egemen olamadıkları— nüfuz etme, bugün Asya'yı dünyanın patlamaya hazır en önemli noktası haline getirmiştir. Buna rağmen, Vietnam savaş alanı dışında görüntüsel bir istikrar vardır.
Orta-doğu, her nekadar coğrafi olarak bu kıtaya dahilse de, kendine özgü koşulları vardır ve mayalanma aşamasındadır. Emperyalizmin desteklediği İsrail ile bölgenin ilerici ülkeleri arasındaki soğuk savaşın nereye kadar gideceğini önceden söylemek olanaksızdır. Bugün burası, dünyada patlamaya hazır volkanlardan birisidir.
Afrika için belirleyici olan, yeni-sömürgeci istila için hemen hemen bakir bir toprak olmasıdır. Aslında yeni-sömürgeci güçleri, kesin karakterdeki eski ayrıcalıklarından belirli bir kapsam içinde vazgeçirmeye zorlayan değişiklikler oldu. Ama bu gelişmeler bozulmadan sonuna kadar götürülürse, sömürgeciliği kolayca, ekonomik durumda benzer etkileri yapan yeni-sömürgecilik izler.
Birleşik Devletler bu bölgede sömürgeye sahip değildir, ama bugün, müttefiklerinin eskiden kıskançca korudukları av alanlarına girmek için mücadele ediyor.
Afrika'nın, Kuzey Amerika emperyalizminin stratejik planlarında, onun uzun vadeli bir rezerv oluşturduğunu söyleyebiliriz.; şimdiki yatırımları yalnız Güney Afrika Birliği'nde önemlidir ve Kongo, Nijerya ve diğer ülkeler, başlangıçtan beri buraları elinde tutan diğer emperyalist güçlerle şiddetli bir rekabete (günümüzde barışçıl ölçülerde) girdiği ülkelerdir.
Tekellerinin tatlı kârlar ya da büyük hammadde kaynakları kokusu aldığı yerkürenin her noktasında yatırım yapma hakkı isteğinin dışında, Kuzey Amerika emperyalizminin daha hala savunacağı büyük çıkarları yok.
Tarihin bütün bu olayları, halkların uzun ya da kısa vadedeki kurtuluş olasılıkları konusundaki soruyu haklı çıkarmaktadır.
Afrika'yı tahlil ederken, mücadelenin biraz şiddetle Portekiz sömürgeleri Gine, Mozambik ve Angola'da sürdürüldüğünü görüyoruz. Birincisinde büyük başarı, diğer ikisinde alçalıp yükselen başarıyla. Kongo'da halen Lumumba'nın halefleri ile Çombe'nin eski suç ortakları arasında bir mücadele olduğunu da görüyoruz; öyle bir mücadele ki, savaş gizlice sürüp gitmesine rağmen, şu anda ülkenin büyük bir bölümünü kendi çıkarları çerçevesinde "barışa" kavuşturmuş olan ikinciler lehine bitecek gibi gözükmektedir.
Rodezya'da ayrı bir sorun var: İngiliz emperyalizmi, bugün iktidarı yasa-dışı olarak elinde tutan beyaz azınlığın iktidarını korumak için her türlü aracı kullanmaktadır. Buradaki çatışma, İngilizlerin bakış açısından kesinlikle resmi değildir; Batı'nın bu gücü, İan Smith yönetiminin benimsediği ölçütlerin karşısında büyük bir nefret duyduğunu alışılagelmiş diplomatik söylemlerle dünya çapında yaymaktadır. Commenwealth ülkelerinin bazıları bu sahtekarlığı desteklemektedir, ama İngiliz emperyalizminin ekonomik uşakları olsun ya da olmasın Siyah Afrika'nın pekçok ülkesi tarafından karşı çıkılmaktadır.
Yurtseverlerin giriştiği çabalar silahlı bir ayaklanma biçimini alır ve bu hareket komşu Afrika devletleri tarafından da etkince desteklenirse Rodezya'daki durum büyük ölçüde patlayıcı olabilir. Ama şimdilik tüm sorunlar B.M., Commonwealth ya da OEA gibi tarafsız örgütlerde görüşülüyor.
Afrika'nın politik ve toplumsal gelişmesi kıtasal ölçekte bir devrim umudu yaratmamaktadır. Portekizlilere karşı kurtuluş mücadelesi sonuçta zafere ulaşacaktır, ancak Portekiz, emperyalist ölçüde hiçbirşey ifade etmemektedir. Devrimci önemi olan cepheleşmeler, tüm emperyalist aygıtı sürekli zor durumda tutan cepheleşmelerdir; bu yüzden üç Portekiz sömürgesinin kurtuluşu ve devrimlerinin derinleşmesi için savaşmayı doğal olarak bırakmıyoruz.
Güney Afrika'nın ya da Rodezya'nın siyah kitleleri kendi devrimci mücadelesine başladığı zaman Afrika'da yeni bir çağ başlayacaktır. Ya da bir ulusun yoksul kitleleri kendilerine yaraşır bir yaşam hakkı için egemen oligarşilere karşı ayaklandıkları zaman.
Şimdiye kadar bir subay grubunun diğeri yerine geçtiği, ya da artık kendi tabakalarının çıkarlarına veya hükümet işlerini gizlice yöneten güçlerin çıkarlarına hizmet etmeyen yöneticileri devirdiği askeri cuntalar birbirini izlemektedir — ancak halkın yüklendiği ayaklanma hareketleri yoktur.
Kongo'da bu karakteristikler Lumumba'nın anısıyla yeniden ortaya çıkmıştır, ancak bunlar son birkaç ayda güçlerini yitirmeye başlamışlardır.
Asya'da durum gördüğümüz gibi patlayıcıdır. Sürtüşme noktaları, yalnız mücadele verilen Vietnam ve Laos değildir, Kuzey Amerikan saldırısının doğrudan başlayacağı Kamboçya da bu noktalardın biridir; aynı şekilde Tayland, Malezya ve tabii Endonezya (gericilerin iktidarı ele geçirmesiyle birlikte bu ülkenin Komünist Partisinin parçalanmasına rağmen, orada artık son sözün söylendiğini sanmayalım) ve tabii ki Orta-Doğu.
Latin-Amerika'da silahlı mücadele Guatemala, Kolombiya, Venezüella ve Bolivya'da sürdürülmektedir; Brezilya'da bu yolda ilk adımlar şimdiden atılmıştır. Ortaya çıkan ve sonra tekrar sönen başka direniş odakları da var. Fakat bu kıtanın tüm ülkeleri sosyalist yapıda bir hükümet kurulmasından daha az hiçbir şeyle yetinemeyen zafere ulaşmak için bir mücadeleyi kaldıracak olgunluktadır.
Bu kıtada pratikte tek bir dil konuşulur (Brezilya'nın özel durumu dışında, İspanyolca konuşanlar, her iki dilin benzerliği dolayısıyla Brezilya halkıyla da anlaşabilmektedirler). Bu ülkelerin sınıflarının benzerliği o kadar büyüktür ki, bunlar öteki kıtalarda olduğundan çok daha bütünsel bir "uluslararası-Amerikan" ortaklığa ulaşmaktadırlar. Dil, gelenekler, din ve ortak efendi onları birleştirmektedir. Sömürünün derecesi ve biçimleri, Amerika'mız ülkelerinin büyük bir bölümünde, sömürenlerle sömürülenler için meydana gelen sonuçlarında benzeşmektedir. Ve isyan onun kucağında gittikçe hızlanarak olgunlaşmaktadır.
Kendimize sorabiliriz: Bu isyan hangi meyveleri olgunlaştıracaktır? Hangi tipte olacaktır? Bizim Amerika'daki mücadelenin benzer özellikleri yüzünden, uygun şartların olgunlaştıklarında kıtasal boyutlara varacağını uzun süreden beri savunmaktayız. Bizim Amerika, insanlığın kurtuluşu için verilen birçok büyük savaşının sahnesi olacaktır.
Kıtasal ölçekteki bu mücadelenin çerçevesi içinde bugün verilen savaş küçük bir olaydır — ama insanlığın topyekün özgürlüğü için verilen savaşın bu son aşamasında gerekli kan borcunu ödemiş kişiler olarak Bizim Amerika'nın tarihine geçecek kahramanlar yaratmıştır. Bunlar arasında, Guatemala'da, Kolombiya'da, Venezüella'da ve Peru'da devrimci hareketler içerisinde yükselmiş kişilerin, Kumandan Turcios Lima'nın, Papaz Camilo Torres, Kumandan Fabricio Ojeda, Kumandan Lobaton ve Luis de la Puente Uceda'nın isimleri olacaktır.
Bunlarla birlikte halkın etkin hareketi yeni liderler yaratmaktadır: Guatemala'da sancağı César Montes ve Yon Sosa taşımakta, Kolombiya'da bunu Fabio Vázguez ve Marulanda yapıyor, Venezüella'nın batısında Douglas Bravo ve El Bachiller'de Américo Martin sorumlulukları altındaki cepheleri yönetiyorlar.
Önceleri Bolivya'da olduğu gibi, Bizim Amerika'nın bu ve diğer ülkelerinde yeni ayaklanmalar ortaya çıkmaktadır, ve onlar çağdaş devrimcilerin bu tehlikeli işlerinin ayrılmaz bir parçası olan tüm zorluklara rağmen gelişecektir. Bazıları kendi hatalarının kurbanı olacaklar; diğerleri bu acımasız savaşta düşecekler; yeni savaşçılar ve yeni liderler devrimci mücadelenin sıcaklığında yetişeceklerdir. Halk, savaşın seçici çerçevesi içinde kendi savaşçılarını ve liderlerini yaratacaktır — ve baskı rejiminin Yankee ajanları da artacaktır. Bugün silahlı mücadelenin yürütüldüğü ülkelere yapılan askeri yardımlar büyütülmektedir; Yankee'lerin danışmanlık yaptığı ve eğittiği Peru ordusu, bu ülkenin devrimcilerine karşı başarılı olmuş görünmektedir. Ama savaş odakları yeterli politik ve askeri beceriyle geliştirildiklerinde, pratikte yenilmez olacaklar ve Yankee'ler yeni birlikler göndermek zorunda kalacaklardır. Peru'da pratikte pek fazla tanınmayan yeni kişiler gerillayı yeniden örgütlemektedirler. Küçük silahlı grupların etkisizleştirilmesinde yeterli olan eski silahlar küçük küçük modern donanımla yer değiştirecek ve ABD askeri yardımı, bir an gelecek, gerillaların saldırıları karşısında çözülecek olan ulusal kukla orduya sahip hükümetleri istikrara kavuşturmak için artan oranda düzenli birlikler göndermeye dönüşecektir. Bu, Vietnam'ın yoludur; bu, halkların izlemek zorunda oldukları yoldur; bu, Bizim Amerika'nın, Yankee emperyalizminin baskı güçlerini bozmak için gerillaların Eşgüdüm Konseyleri oluşturmalarının avantajıyla izleyeceği yoldur ve devrimci zafer görünür olacaktır.
Amerika, son kurtuluş mücadelesinde unutulmuş bir kıta, kendi halklarının öncüsü Küba Devriminin sesiyle Tricontinental'de konuşmaya başlayan son kurtuluş mücadelesinin bu unutulmuş kıtasının büyük bir görevi vardır: iki, üç, Vietnam yaratmak ya da dünyanın ikinci, üçüncü Vietnam'ı olmak.
Emperyalizmin bir dünya sistemi olduğunu, kapitalizmin son aşaması olduğunu aklımızdan çıkarmamalıyız — ve o dünya çapında yenilgiye uğratılmak zorundadır. Bu mücadelenin stratejik sonu, emperyalizmin yıkılması olacaktır. Bize, bu dünyanın sömürülenlerine ve azgelişmişlerine düşen pay, emperyalizmin temellerini ortadan kaldırmaktır: biz ezilen uluslar, onlara sermaye, hammadde, teknisyen ve ucuz emek vererek, ve onlardan yeni egemenlik araçları olan yeni sermaye, silah ve her çeşit materyal alarak mutlak bir bağımlılık içine sürüklenmekteyiz.
Bu stratejik hedefin temel unsuru tüm halkın gerçek kurtuluşu olacaktır. Pekçok olayda bu kurtuluş silahlı mücadeleyle gerçekleşecek ve Bizim Amerika'da sosyalist devrim kaçınılmaz olacaktır.
Emperyalizmin yıkılması hedeflenirken, onun başını kimin çektiği kesinlikle belirlenmek zorundadır. Bu, ABD'den başkası değildir.
Taktik hedefi, düşmanı çevresinden koparıp onu yaşam alışkanlıklarıyla gerçeğin gücünün çarpıştığı yerlerde savaşmaya zorlamak olan, genel anlamda bir görevi gerçekleştirmeliyiz. Düşman küçümsenemez; ABD askerleri, teknik yeteneklere sahiptir ve onu korkutucu kılacak ölçüde silahlarla ve kaynaklarca desteklenmektedir. Onun sahip olmadığı şey, bugün onun en büyük düşmanı olan Vietnamlı askerlerin en yüksek düzeyde sahip oldukları ideolojik motivasyondur. Biz, bu orduyu moralini bozarak yenebiliriz — ve bu moral, onları bozguna uğratarak ve daha fazla kayıp verdirerek bozulabilir.
Fakat zafere götüren bu kısa yol daha şimdiden çok açıkça istenmesi gereken fedakarlıkları içermektedir. Ve bunlar, sürekli olarak mücadeleden kaçtığımız ve başkalarının bizim için kendilerini tehlikeye atmalarını istediğimiz zaman dayanmaya mecbur olacağımız fedakarlıklardan belki daha az acı verici olacaktır.
Son kurtulacak ülke, büyük olasılıkla, silahlı mücadele olmaksızın ve emperyalizme karşı uzun ve acımasız bir savaşın etkilerinden kaçınarak gerçekleşecektir. Ama bu mücadeleden ve bu mücadelenin dünya çapındaki sonuçlarından kaçınmak olanaksız olacaktır; onun etkileri aynı, hatta daha büyük olacaktır. Geleceği önceden kestiremeyiz, ama özgürlüğü özleyip de zaferin bir kırıntısı olarak kendi özgürlüğünü bekleyen ve onun için mücadeleden kaçan bir ulusun öncüsü olmayı istemek gibi bozguncu iğvalara asla kapılmamalıyız.
Yararsız özverilerden kaçınmak kesinlikle doğrudur. Bunun için de bağımlı Amerika'nın kendisini barışçı yoldan kurtarmak için sahip olduğu gerçek olanakları açıkça ortaya koymak çok önemlidir. Bizim için bu sorunun çözümü çok açıktır: Bugünkü aşama, mücadeleye başlamak için uygun bir an olabilir ya da olmayabilir, ama savaşmaksızın özgürlüğü elde edebileceğimiz konusunda hiçbir yanılsamaya kapılamayız ve böyle bir yanılsama hakkına sahip değiliz. Ve bu savaş, ne gözyaşartıcı bombalara karşı taşlarla verilen bir sokak çatışması, ya da pasifist genel grev olacaktır; ne de egemen oligarşilerin baskı mekanizmasını iki-üç günde yıkan öfkeli bir halkın çatışması olacaktır; bu mücadele, uzun, sert bir mücadele olacaktır ve onun cephesi, şehirlerdeki gerillaların barınakları, savaşçıların evleri —baskı güçleri onların aileleri arasında kendine kurbanlar arayacaktır—, katliamlara uğratılmış kırsal nüfus, düşman bombardumanı ile yıkılmış şehirler ve kasabalar olacaktır
Onlar, bizi bu mücadeleye itiyorlar; bu mücadeleye hazır olmak ve bu mücadeleye girişmekten başka bir alternatif yoktur.
Başlangıç kolay olmayacaktır; hatta aşırı ölçüde zor olacaktır. Oligarşilerin tüm baskı gücü, tüm demagoji ve vahşiliyle onların amaçlarının hizmetinde olacaktır. İlk saatte bizim görevimiz hayatta kalmaktır; daha sonra silahlı propaganda (Vietnamca anlamıyla, yani düşmana karşı yürütülen kazınılsın ya da kaybedilsin —ama savaşarak— çarpışmaların propagandası) yürüten gerilla örneğini izlemek olacaktır: gerillaların yenilmezliği dersi sahipsiz kitleler arasında kök salacak; ulusal ruhun elektriklendirici gücü, daha şiddetli baskılara karşı koymak için daha zorlu görevlere hazırlayacak; mücadelenin bir unsuru olarak nefret, düşmanın nefreti, bizi, insanın doğal sınırlarını aşan ve onun ötesine geçen, insanı etkin, şiddetli, seçici ve soğuk bir ölüm makinasına dönüştürmeye zorlayacaktır. Bizim askerlerimiz böyle olmak zorundadır; düşmandan nefret etmeyen bir halk vahşi bir düşmanı yenemez.
Savaş, düşman onu nereye götürüyorsa oraya kadar götürülmelidir: onun evine, eğlence yerlerine; topyekün savaş. Düşmana kışlalarının dışında ve hatta içinde bile rahat edebileceği bir an, barışçıl bir an bile bırakılmamalı; nerede bulunuyorsa ona saldırmalı, geçeceği her yerde ona köşeye sıkıştırılmış bir hayvan duygusu verilmelidir. O zaman, onun morali bozulmaya başlayacaktır. O, gittikçe daha fazla hayvanlaşacaktır, ama böylece biz onun çöküntüsünün belirtilerini daha açık göreceğizdir.
Ve insanlığın kurtuluşu uğruna verilen savaşın bayrağı altında, uluslararası proleter ordularla gerçek bir proletarya enternasyonalizmi geliştirmeliyiz. Vietnam'ın, Venezüella'nın, Guatemala'nın, Laos'un, Gine'nin, Kolombiya'nın, Bolivya'nın, Brezilya'nın —yalnızca silahlı mücadelenin bugünkü sahnelerini sayarsak— bayrakları ardında ölmek, bir Amerikalı, bir Asyalı, bir Afrikalı ve hatta Avrupalı için aynı ölçüde onur verici ve erişilmeye değer olacaktır.
İnsanın, bayrağı altında doğmadığı bir ülkede döktüğü her kan damlası, sonradan kendi halkının kurtuluş mücadelesinde kullanılmak için, hayatta kalanların birlikte götüreceği bir deneydir. Ve her bir ulusun kurtuluşu, kendi ülkesinin kurtuluş savaşında kazandığı bir aşamadır.
Düşünce ayrılıklarımızı azaltma ve herşeyi mücadelenin hizmetine sokma saati gelmiştir.
Biz, büyük tartışmaların özgürlük için mücadele eden dünyayı parçaladığını biliyoruz. Biz biliyoruz ki, bu tartışmalar, diyalog ve uzlaşmayla çözülmesi tamamen olanaksız olmasa da çok zor olabilecek boyutta ve keskinliktedir. Düşman partiler arasında bir diyalog yolu ve aracı bulmak boşunadır. Ama düşman burada; o, hergün darbe indiriyor ve bizleri yeni darbelerle tehdit ediyor; bu darbeler, bugün olmazsa yarın ya da bir başka gün bizleri birleştirecektir. Bunu ilk kavrayanlar ve bu zorunlu birliği hazırlayanlar, halkların sevgisine sahip olacaklardır.
Her bir tarafın kendi görüş açısını savunduğu zehirleyicilik ve katılık karşısında biz, sahipsizler, düşünce ayrılıklarını karara bağlamak için bu ya da ötekinin tarafını tutamayız, kimi zaman şu ya da bu partinin belli görüşleriyle, ya da birinin görüşleriyle öteki tarafınkinden daha çok uzlaşsak bile. Savaş zamanında şimdiki ayrılıkların görünür olması bir zayıflık anlamına gelir, ama bu aşamada, sözcüklerle bu ayrışmayı ortadan kaldırmaya girişmek bir yanılsamadır. Tarih onları silecek ya da gerçek anlamına kavuşturacaktır.
Mücadele içindeki dünyamızda taktiklere ilişkin, sınırlı amaçlara ulaşmak için kullanılacak eylem yöntemlerine ilişkin ayrılıklar, diğerlerinin düşüncelerine saygı göstererek tahlil edilmelidir. Silahlı mücadeleyle emperyalizmin topyekün imha edilmesi olan büyük stratejik hedefimize gelince, biz, bu konuda dünyanın en uzlaşmazlarıyız.
Zafer umutlarımızı şöyle özetleyelim: emperyalizmi, en sağlam siperi olan ABD tarafından yürütülen baskıyı bertaraf ederek, topyekün yoketmek. Taktik yöntem olarak, düşmanın kendi varoluş temellerinden, yani kendine bağlı bölgelerden sökerek kendi bölgelerinin dışında bir zorlu savaşa sokularak, tek tek ya da gruplar halinde halkların tedrici kurtuluşunu sağlamak.
Bu uzun süreli bir savaş demektir. Ve, bir kez daha yineleyelim, acımasız bir savaştır. Savaş gelip çattığında, kimse onu yumuşatırım diye kendini aldatmasın ve kimse, halkı uğruna katlanabileceği savaşın sonuçlarının verdiği korkuyla, savaşı kızıştırmakta duraksamasın. Bu hemen hemen tek zafer umududur. Saatin çağrısından kaçamayız. Bunu, bize Vietnam sonsuz kahramanlık dersleriyle, kesin zaferin elde edilmesi için verilen mücadelenin ve ölümün her günkü trajik dersleriyle göstermektedir.
Burada, Amerikan yaşam standartlarına alışmış emperyalizmin askerleri, kendi tahkim edilmiş üslerinin dışına adım attıkları anda düşman bölgesinde karşı karşıya kaldıkları ölümün, tüm halkın sürekli düşmanlığının yarattığı güvensizlik içinde düşman topraklarında yaşamak zorunda kaldıkları koşullara katlanıyorlar. Bütün bunlar, ABD içinde bir tepkiye neden olmakta ve emperyalizmi zayıflatan bir etken ortaya çıkarmaktadır: Kendi toprakları üzerinde sınıf mücadelesi.
Eğer dünyada ölümün kendi paylarına düşen kısmıyla ve müthiş trajedileriyle, hergünkü kahramanlıklarıyla, emperyalizme bitmez tükenmez darbeler indirerek, dünya halklarının artan nefretiyle emperyalizmin güçlerini parçalamak için iki, üç daha fazla Vietnam gün ışığına çıksaydı, geleceğe daha güvenli bakabilirdik!
Ve eğer bizler, düşmana güçlü ve etkin darbeler vurmak için birleşebilseydik ve mücadele eden halklara her türlü yardımı etkin olarak artırabilseydik, gelecek o zaman nasıl da büyük ve yakın olacaktı!
Eğer biz, dünyanın bu küçük bir noktasında, verebileceğimiz az şeyi: yaşamımızı, özverimizi sunduğumuz bu mücadeleyi örgütlediğimiz ve görevimizi başarmak için çalıştığımız yerde, kanımızın suladığı ve artık bizim olan bir dünyada eğer bir gün son nefesimizi vermek durumunda kalırsak, o zaman, eylemlerimizin etki alanını iyi ölçüp biçtiğimiz ve kendimizi büyük proleter ordunun bir unsuru olmaktan daha fazla birşey saymadığımız, ama Küba Devrimi'nden ve onun büyük kumandanının, dünyanın bu parçasına karşı gösterdiği tutumdan çıkan büyük dersten onur duyduğumuz bilinmelidir: "İnsanlığın kaderi tehlikedeyse, bir insanın ya da bir halkın maruz kaldığı tehlikeler ya da özveriler ne ifade eder ki."
Bizim her eylemimiz emperyalizme karşı bir savaş çağrısı ve insanlığın en büyük düşmanı ABD'ye karşı halkların birliği için bir savaş marşıdır.
Ölüm, nereden ve nasıl gelirse gelsin, savaş sloganlarımız kulaktan kulağa yayılacaksa ve silahlarımız elden ele geçecekse ve başkaları yeni savaş ve zafer naralarıyla ve de mitralyöz sesleriyle cenazelerimize ağıt yakacaksa, hoş geldi, safa geldi.

Ernesto Che Guevara

NOVIEMBRE

2009-09-15T14:42:00.005+03:00

Yönetmen: Achero Mañas
Senaryo: Chero Mañas, Federico Mañas
Görüntü yönetmeni: Juan Carlos Gómez
Müzik: Eduardo Arbide
Tür: Kara Komedi, Dram
Yapım: İspanya 2003 104 dakika (Renkli)
Dil: İspanyolca

Oyuncular
Óscar Jaenada ... Alfredo
Ingrid Rubio ... Lucía
Javier Ríos ... Juan
Juan Díaz ... Daniel
Adriana Domínguez ... Alicia
Jordi Padrosa ... Imanol
Núria Gago ... Helena
Juanma Rodríguez ... Pedro
Héctor Alterio ... Yuta
Paloma Lorena ... Lucía
Angel Facio ... Juan
Juan Margallo ... Daniel
Amparo Valle ... Alicia
Fernando Conde ... Imanol
Amparo Baró ... Helena

Dünyayı değiştirmeyi denemek için yola çıkan bir gurup gencin bu amaçlarını gerçekleştirmek yolunda seçtikleri silahları olan sanatın - ki sanatın gücü bu yolda onlar için sadece bir basamaktır- günümüzdeki tekdüzeliğine ve kalıplarına sıkıştırılmasına getirilen bir eleştiri sunuyor Noviembre.
Oyunculuk ideallerini gerçekleştirmek için Madrid’e gelen Alfredo, büyük şevk ile başladığı konservatuarı, basmakalıp yöntemlere dayalı eğitimi ve sanat üzerindeki sınırlayıcı yapısı yüzünden yarıda bırakarak arkadaşları ile sokaklardaki özgürlüğü tercih eder. Sıra dışı oyunlarını kalabalık metro ve caddelerde sergileyerek seyirciyle iç içe olmayı ve sınırsız kitlelere ulaşmayı amaçlarlar. Ne var ki mevcut toplum düzeni de yarıda bıraktıkları konservatuar ve tiyatro sahneleri gibi basmakalıp ve kısıtlayıcı yasalarla ve tepkisiz insanlarla kuşatılmıştır. Günümüzde tiyatro ve sanat, leş kokan kurul odaları, sanatçı ise maaşlı çalışan devlet memurudur. Rahata düşkünlük, bürokrasi, ticarete karşı sanat, insanlara yaşadıklarını hissettirebilir, insanın ruhuna erişerek topluma şuur getirir. O, her türlü ırk, din, dil ve cinsiyetten bağımsız bir silahtır.
Ekibin çingene, dilenci, sakat, ama rolleri oynarken kendilerine yardım etmek, sadaka vermek isteyen insanlara tepkilerini tebessümle izlerken sarsıcı bir final ile karşılaşacaksınız:
“Dünyayı değiştirmek istemiştik, başaramadık. Şimdi ise dünyanın beni değiştirme engellemek için direniyorum.”

En kederli yıldız kayarken, dilek tutmuşum...

2009-08-06T12:20:00.000+03:00

Biraz önce düşündüm de yeni farkına vardım koca bir 49 ay geçmiş o ilk yıldız kayışını gördüğüm gecenin üstünden...
Neden bilmiyorum belki ilk oluşundan belkide bir şeylerin habercisi oluşundan tuhaf hisler bürümüştü beni o ilk yıldız dileğimi tuttuğumda ve bu ilk bir başka ilk daha barındırıyordu içinde, ilk defa bir dilek dilemek gibi ilk defa böyle bir şey istemek gibi ve ne istediğini bilmek gibi. Şimdileri yok böyle isteklerim, her biri korku, her biri endişe dolu.. düşünüyorumda dönüp arkama baktığım da ne kadar değerli bir anmış halbuki o kısacık an, ne istediğinden emin olmak, kararlı olmak ve bir o kadar da esrarengiz bir çözülmemişlik büyüsü, kendini bir bilmezliğe atmak, hiç şüphe duymadan hiç endişe etmeden ve bir o kadarda tanımadan, sonrasında aslında hepsi yalandı denilesi olsada. Hiç önemi yok bugünün...
Ben o gece bir dilek tuttum ve gerçek oldu, istediğimi tattım, güzeldi, paylaşılmaz, anlatılmaz, tarif edilmez, değişmez idi. Sözcüklere dökülünce ne kadar da ufalıyor ama ben biliyorum hala hissedebiliyorum o eşsiz bir güzellikti başladığı günden beri aynı seyirde, emin adımlarla... bugün korkulara bulanmış olsada en masum haliyle yaşandı.

Bu gece bir yıldız daha kaydı en kederlisinden ama o bu gece idi.

Mor Hatun, Lilith

2009-08-01T18:57:00.000+03:00

Tarihe göre bir çok kişi tarafından Ademin eşi Havva olarak bilinir, fakat bazı inanışlara göre ise ilk eşi Lilith'dir.
Adem ile Lilith aynı zamanda ve aynı anda yaratılmıştır ve bu yüzden Lilith Ademin kendisine eşit olduğu görüşündedir (Tarihin ilk Feministi) bu sebeple de Adem'e tabi olmayı, altta kalmayı, erkeklerin kendilerine yetemeyecekleri gerçeği ile bunu bastırma isteğini şiddetle reddeder. Ademe daha fazla tahammül edemeyerek Tanrı'nın söylenmemesi gereken bir adını anarak gökyüzüne çıkartılır ve cennetten uzaklaştırılır. Ademin yalvarışları üzerine tanrı Lilith'in arkasından onu geri getirmeleri adına 3 melek gönderir fakat Lilith bu isteği reddeder ve yoluna devam eder. Bu durumdan ötürü Lilith bir çok kişi tarafından şeytanın eşi olarak anılsa da, erkeğin kölesi olmayıp onlara boyun eğmeye bir karşı koyuştur. Bunun üzerine ise Tanrı, Adem'in kaburga kemiğinden Havva'yı yaratır Havva sonuçta erkeğinin bir parçasından yaratıldığından ona tabi olur.
Adem ile Havva da ilk günahlarını işleyip cennetten kovulduktan sonra çocukları olur.

Günümüzde de Havva gibi köle olmak istemeyen kadınlar Mor Tenli Hatun adına, karşı koyuşlarını mor renkle simgelerler...

Adına dişi şeytan dense de, ortada erkeklerin sömürülerine baş kaldırış varsa biz de MorHatundanız !

Ben !

2009-07-31T22:56:00.000+03:00

Baba ben yıkıcıyım ama
Ama kendini bilmez değilim
Yaşamak istiyorum sadece
Kendi savaşlarım uğrunda
Ben sadece ben olmak istiyorum
Işık hızıyla geçen zamanı
Yaşamak belki de çok zor
Korkuyorum ben geçmişten
Korkuyorum gelecekten

h-eyy dünya !

2009-07-28T02:36:00.000+03:00

Bir dünya istiyorum artık, içinde tüm güzelliklerin olduğu.. hani şu güzelliğin ne demek olduğunu unuttuğumuz tarifini bilemediğimiz şeyler, mutluluk şu nasılını unuttuğumuz mutluluğun hazinelerini istiyorum. Ben ülkemde güzellik istiyorum hani altında huzurun yattığı eşitliğin adaletin, sevginin yattığı, ben ülkemde her gün düzene lanet okuyacak bir olay duymak istemiyorum, ben sözde koruyucuların cinayetlerini duymak istemiyorum, ben ülkemde aydınlarını kendi elleriyle karartan bir varlık/lar istemiyorum, ben ülkemde Cahil Seyrek Bıyıklı Kuklatör istemiyorum, ben ülkemde müziğimi istediğim tarzda dinleyebilmek istiyorum selamımla, ben ülkemde hemcinsimin gözyaşını, yarasını beresini, ölümünü, tutsaklığını, köleliğini bir de üstüne haksızlığını istemiyorum bir ucube beyinden gebe, ben ülkemde sevginin sevglinin yırtık bir paça donla reklam olan haberlerine şahit olmak istemiyorum, ben ülkemde "paran yoksa hastaysan ölürsün olur biter" mantığıyla ölüme sürüklenen insanlara şahit olmak istemiyorum, ben ülkemde gözleri açılAmasın diye eğitimden bir haber bırakılan, olduğunca zor hale getirilip imkansızlaştırılan "paran varsa büyürsün, adam olursun, Öğrenirsin" mantığıyla, gençlere müşteri gözüyle bakan bakan istemiyorum, ben ülkemin ucunda kardeşlik istiyorum, ben dünyamda barış istiyorum, özgürlük istiyorum, ben dünyamda adalet yerini bulsun diye bebek katli geçmişini duymak istemiyorum, ilkokul sıralarındaki " sen başlattın" larla sürüp giden "sen daha çok vurdun"larla linç edilen insanlar istemiyorum... v.s. v.s. v.s.

Yaratamadığınız o kadar çok şey var ki istediğim, yarattığınız o kadar çok şey var ki istemediğim... saymakla bitemez !

ama özü sözü bir "Güzelliklerin"
İstiyorum, istemeye devam ediyorum, istemeye devam edeceğim, isteyerek gideceğim ve istemiştim diyeceğim !

Hrant için Adalet için

2009-07-10T18:44:00.000+03:00

Bandista

2009-05-30T17:46:00.000+03:00

Senin hikayeni anlatıyorlar

Bandista bir aralık, bu darlık bu basmakalıp, bu ayık kafayla
esrik taklitleri, bu aramızda yaşayan katilleri teşhir etmek gerek dedi
evde uyuklarken. Uyanmak gerek dedi önce kendi kendine, evde bir gitar
çaldı manuş, klarnet aktı meyanlı, kaydırmalı, akordeon zaten
doldurmuştu köşe bucak, vurmalılar hazırdı "marş"a, başladı ev'in
hikâyesi, varyetesi söküp söküp yapmanın.

Bandista
evi şenlik kıyamet bir eylem bandosu şimdi ses vermekte ska, balkan,
vertov, reggae, eşitlik, özgürlük, cango, votka, adalet, kökler
sularından... Bandista evinde geceler gündüz gündüzler
denktir geceye, bu evde güneş batsa da dinlenir ev hece heceye. Bu evin
odaları geniş uzun dar hayal; bu evde mebzul miktar kapılar kilitsiz
gıcırdar. Bu evde koridorlar, sokaklar ve meydanlar, sahneler salonlar
dansla sesle hınçla çığlıklar... Bu ev bir dağ başında bir gettoda ya
da down-town'da, bu ev dev bir karavan bu evi bulur arayan. Bu evin
sakinleri kara kızıl mor renkleri, yeşil sarı turunç ve nar, bu ev
binbir bedenle var. Bu ev döker alınteri, bu ev rahim yangın yeri;
söndürür kandilleri nice esrik sever evi. Bu evde geçmiş hüzünle değil
hüsnü kabulle, bu evde gelecek yokla değil beklenir telaşla. Bu ev
tenha bu ev dar-maduman kanma yalan, gözyaşları ağıtlar destanlar epik
tasalar, bu evde yasalar değil ses verir yoldaş maison'lar!

...ama eğer Alman okur, İngiliz sanayi ve tarım
işçilerinin durumuna omuz silker, ya da iyimser bir biçimde Almanya'da
işlerin bu kadar kötü olmadığı düşüncesiyle kendini avutursa, ona
açıkça şunu söylemeliyim: "De te fabula narratur!'

Karl Marx, Das Kapital, Vorwort / Önsöz, 1867

"De te fabula narratur, senin hikâyeni anlatıyorlar... bize söyleyeceği bir şey daha vardır: Warensprache'nin
[meta dolaşımının dili], metaların dilinden telaffuz edilmiş anlatısını
(biteviye kapitalizmin konuşması) tercümesi yeterli değildir: onun
yerine başka bir anlatının, yepyeni bir anlamın konulması, kısacası
"başka bir hikâyenin anlatılması" gerekir. Bu "yeni hikâyeyi dinlemek"
için birçok kulağın dikilmiş olduğunu biliyoruz. Ama diller kendi
kendilerine konuşamazlar. Farklı hikâyelerin –neredeyse sayısızca–
nasıl olanaklı olduklarını anlamış olmak pek şaşırtıcı gelebilir."
Ulus Baker, Marx'ın Bir Çift Sözü Var, 1996Kalplaerimizdeki, kardeşlerimizle, kardeşimize.

kayıt / recording: Bandista, Kadıköy

miksaj / mixing: BeatBox Pro-Lab Sound, Napoli
mastering: Studio Soulfingers, Napoli

kapak / cover: Bandista

nisan/april 2009

http://tayfabandista.org/

copyleft, bandista, 2009

armağandır. çoğaltınız! dağıtınız!

şarkıları dinlemek için isimlerine, tüm albümü indirmek için

http://tayfabandista.org/...de_te_fabula_narratum.zip

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

_________________________________________________________________
Kendinizi ifade edin: giriş sayfanızı Live.com ile istediğiniz biçimde tasarlayın.
http://www.live.com/getstarted

bandista_01.gif
178K Görüntüle İndir

FOTOGRAFİ

2009-05-29T01:39:00.000+03:00

Kaos vardı önce
fütursuz ve canayakın.
Sonra amorf bir anlam tutsak etti onu kendine;
umutla aldı götürdü ve can kattı ona hayatın doğumu...

Biraz gizemli, ama çokça tutkulu bir tavırla
sarıldı varlığına.
Bitimsiz bir sorgu sağanağı
yakıp kavurdu doğallığını;
oysa rengârenk yalınlığıyla
sürekli dayattı kendini yanılsama.
Tüm örtük anlamlar
özgürce savruldular doğaya ve
erişilmez bir gizemle kutsandılar...

Yaşam,
nedensiz bir neşeyle koluna girdiği an
kardeşi ölümün,
tedirgin oldu yüreği
büyücünün...
Ve bir yaratım işçisi
“bir varsa sonsuz da vardır”
dedi ve fethetti sanatın kalesini...

Kırılganlık ruhudur sanatçının,
bakış dinamosu;
kıvrımlar arası dengenin mutluluğu ise
heybetli bir boyun eğme...

Tek tek topladı “şey”leri
ve gönlünce bezedi.
Adı zaten konmuştu bu
güzellemenin:
Fotografi...

Okan Sönmez / 1993

TARANTİNO TARİHİ YENİDEN YAZIYOR

2009-05-23T00:02:00.000+03:00

1994’de ‘Pulp Fiction’ ile Altın Palmiye alan Tarantino yeni filminde insanlık tarihininakışını bir film süresince de olsa değiştirmeyi başarıyorDefne GürsoY CannesDünyada birçok insan, yakın tarihin akışında bazı değişiklikler olmuş olsaydı, bugün yaşadığımız dünya ve ülkemiz nasıl bir yerde olurdu diye kendi kendine sormuştur. Örneğin, 1915’in büyük felaketi yaşanmasaydı, bugün Charles Aznavour ‘dünyanın en tanınmış Türk şarkıcısı’ olurdu (bu cümleyi ben üretmedim, Aznavour’un kendi ağzından çıkan sözleri iletiyorum). Veya 6-7 Eylül olayları olmasa, bugün Rum dostlarımız çok daha kalabalık olurdu. Askeri darbeler olmasa, Türkiye solu bambaşka bir yerde olurdu (acaba?). Daha da geri gidersek, Fatih Sultan Mehmet Hıristiyan olma kararını verseydi, dünya haritası bugün mutlaka bambaşka olurdu. Bu sorgulamanın sonu yok elbette. Ama sinema öyle bir renkli kurgu dünyası ki, insanlık tarihinin kara yapraklarını dilediği gibi değiştirme kudretine sahip. 1994’de ‘Pulp Fiction’ ile Altın Palmiye alan sıradışı Amerikalı yönetmen Quentin Tarantino, iki yıl önceki ‘Death Prof-Ölüm Geçirmez’den sonra bu kez ‘Inglorious Basterds (yazım hatası sanmayın, “e” harfi özellikle kullanılmış)- Şerefsiz Piçler’ ile yarışıyor. Beş bölüm ve bir sonsözden oluşan filmin öyküsü, Almanya’nın Fransa istilasının ilk yılında, Yahudi genç kız Shosanna kanlı Nazi subayı Hans Landa’nın ailesini katletmesinden kıl payı kurtulur ve Paris’e kaçmasıyla başlıyor. Bu arada yüzbaşı Raine, idaresindeki Yahudi Amerikalılardan oluşan tugayı Fransa’da Nazi avına hazırlamaktadır. Naziler bu özel tugaya Alman aksanıyla ‘Basterds’ adını vereceklerdir. Almanya’nın en ünlü sinema oyuncusu Bridget von Hammersmark ise müttefik kuvvetler adına çalışmaktadır. Herkesin ortak amacı, Hitler ile birlikte Göbbels, Göring ve Bormann’ı bir arada yok etmektir. ‘Inglorious Basterds’, Enzo Castellari’nin 1978 aynı isimli filminin ‘remake’i. Castellari’ninki de zaten Robert Aldrich’in unutulmaz ‘Dirty Dozen-12 Kahraman Haydut’ın uyarlamasıydı. Raine rolündeki Brad Pitt, Clark Gable ile Marlon Brando karışımı bir performans sergiliyor, Von Hammersmark’ı canlandıran, yıldızı parlayan Alman oyuncu Diane Kruger diller arasında kolayca gidip geliyor, ancak en etkileyici oyunu filmin kötü adamı Nazi subayı Hans Landa rolündeki Christopher Waltz. Tarantinosever olsanız da olmasanız da ‘Şerefsiz Piçler’ sizi kayıtsız bırakmayacaktır. Popüler sinemanın bu kez farklı bir tarzının, savaş filmini ele alıyor. Ancak tabii kendi damgasıyla, yani klasik kahramanlık klişelerini dinamitliyor ve içine kendi tarzında bolca şiddet, sinizm ve estetizm ekliyor. Ama en önemlisi de insanlık tarihinin akışını bir film süresince de olsa değiştirmeyi başarıyor. KÖKTENDİNCİLİK İLE EŞCİNSELLİK...İlk uzun metrajına imza atan İsrailli Haim Tabakman ‘Eyes Wide Open-Gözler Dört Açık’ ile resmi seçkinin ‘Un Certain Regard-Belli Bir Bakış’ bölümünde ve aynı zamanda ilk filmlerin ödüllendirildiği ‘Altın Kamera’da yarışıyor. Bu yıl resmi yarışmada İsrail filmi yer almıyor ama Tabakman yarışmadışı gösterilen Keren Yedaya’nın Jaffa’sıyla dinamik, yaratıcı ve akılcı yeni nesil İsrail sinemasını temsil ediyor. ‘Eyes Wide Open’ bir ilk film için temiz bir işçilik ve düzgün bir yönetim içeriyor. Ama asıl önemi cesur konusundan kaynaklanıyor. Aslında dört çocuk babasının himayesine aldığı genç yakışıklı eşcinsel erkeğe âşık olması, özellikle Fransız sinemasında görülmüş, birçok kez işlenmiş bir konu. Ancak bu ilişkinin yaşandığı camia Ortodoks (köktendinci) Yahudileri yaşadığı bir mahalle ise, durum çok değişiyor. Ezri hem dine bağlılığını sürdürmek hem de eşcinsel yaşam biçimini dürüstçe yaşamak istemektedir. Ancak Aaron, mahalle baskısı, din baskısı ve aile baskısına karşı gelmekte zorlanacak ve tercihini yapmak zorunda bırakılacaktır. Haim Tabakman ‘bir yeşiva (din okulu) içinde bir sürü genç oğlan, kapalı bir yaşam sürdürürse böylesi ilişkiler kaçınılmaz oluyor. Dinciler eşcinselliği günah saymıyor, zira olgunun varlığını tümüyle reddediyor. Tevrat’ta İsrail’in oğullarının böyle bir şeyi yapmalarının imkânsız olduğu yazıyor. Dolayısıyla, bir yerlerde herhangi bir şeyin zaten var olmadığı yazılıysa, insan nasıl konuya el atabilir?” diyor. Bu cesur filmi görecek Türk izleyiciler, acaba köktendinci İslami camialarda benzeri bir filmin asla yapılamayacağını bizler gibi düşünecekler mi?

GÖRSEL İDEOLOJİ SEMPOZYUMU BAŞLIYOR !

2009-05-22T23:53:00.000+03:00

Karşı Sanat Çalışmaları ve İstanbul Bilgi Üniversitesi Sosyoloji Bölümü'nün birlikte düzenlediği Görsel İdeoloji Sempozyumu, 22-23 Mayıs tarihlerinde santralistanbul'da yapılacak. Bu alanda Türkiye’de ilk kez gerçekleştirilecek sempozyumda, sanattan, medyaya, sinemadan popüler kültüre bir çok sorun görsellik ve ideoloji bağlamında tartışılıyor. Bugün saat 17:00’de Guy Debord’un 'Gösteri Toplumu' filminin gösterimi ile başlayan etkinlikler, 22 ve 23 Mayıs tarihlerinde sabah 10:30’de başlayacak 6 oturum ile devam edecek.

22 Mayıs

11:00 - 12:30:

I. Oturum "Politika, Cinsiyet, Görsellik"

Moderatör: Uğur Kömeçoğlu

N.Türkoğlu, S.T. Alayoğlu "Chavez ve 21. Yüzyıl Misyon Görüntüleri"

Veysel Batmaz "Görselliğin İletişimi: Zihin Karşısında Zihin"

Nermin Saybaşılı "Cinsiyetleştirilmiş Ulusaşırı Göç, Dijital Coğrafyalar ve Küresel Görsel İdeoloji"

13:30 - 15.00:

II. Oturum “Görseli Üretmek"

Moderatör: Feyyaz Yaman

Genco Gülan "Sanatçı ve Artist Sözcüklerinin İkinci Binyıl Başı Türkçesindeki Tartışmalı Kullanımları"

Marcus Graf "War of Images: About

Radical and Violent Artistic

Strategies against Today's

Hegemony of Populist Visual Culture"

Barış Acar "Sanat Tarihinin Nesnesi"

15:15 - 17:00:

II. Oturum "Sosyolojinin Görüntüsü"

Moderatör: Gamze Toksoy

B. Düzcan "Medyada Askerlik Fotoğraflarına Bakmak"

Yasemin Yıldız "Cumhuriyet Dönemi Belgesel Fotoğraflarında Kadın İmgesi"

Gülay Kayacan "Eminönü Meydanı'nın Görünmez Yurttaşları: Seyyar Satıcılar ‘Sahne Senin İstanbul'un Neresinde?"

Özlem Yeniay "Gökova Körfezi'nde Görünmez Emekçiler: Kadın Balıkçılar"

23 Mayıs

10:30 - 12:30:

IV. Oturum "Gündelik Hayat, İdeoloji ve Görsellik"

Moderatör: Arus Yumul

Özgür Taburoğlu "Yurdum İnsanı: Halkın Medyada Temsili Üzerine"

G. Aymaz-M. Öztürk "Kahkahacılar Kolektifi'nde Zekâ Irkçılığı: Günümüz Türk Sineması ve Televizyonlarında Entelektüelin Sunumu"

Levent Cantek "Kadınlar ve Kadınsılar: Köleler ve Düşmanlar"

13:30 - 15:15:

V. Oturum "Göz ve İktidar"

Moderatör: Fırat Kaya

Barış Çoban "Göz ve İktidar: ‘Vitrinlere Değil Gökyüzüne Bak!'"

Rahmi Öğdül "Örtülü ve Çıplak Hakikat:

Beden Temsillerinde Örtünme ve

Çıplaklığın İdeolojisi"

Özlem Oğuzhan "Spekülasyon Evreninde

Yıldız Gibi Görünürken"

15:30 - 17:30:

VI. Oturum "Görsellik, Etik ve İdeoloji"

Murat Germen "Görsellik, Manipülasyon ve Hegemonya'nın Tasarımı"

Murat Yaykın "Fotoğraf İdeolojisi"

Yücel Tunca "Belgesel Fotoğrafın Multimedya Açılımı: Yeni Bir Anlamlandırma Olanağı mı Yoksa Yeni Sezon için Bir Vitrin Düzenlemesi mi?"

Melek Özman "Sinema ve Video: Yeni Medyada Görsellik"

DARWİN SİZİ SEVİYOR

2009-05-22T23:51:00.000+03:00

İnsana dair bilgimizi kökten değiştiren, insanı doğadaki tahtından indirip diğer hayvanların arasına katan, bu nedenle de eserleri gerek yaşadığı çağda gerekse günümüzde hararetli bilimsel, toplumsal, ahlaki ve dini tartışmalara konu olup çok farklı şekillerde yorumlanan bir bilimci Darwin. Ortaya koyduğu evrim teorisi şimdiye dek hangi ideolojiler tarafından sahiplenilmedi ki: rekabetçi kapitalizm, sosyalizm, anarşizm, sömürgecilik, cinsiyetçilik, feminizm, teizm, ateizm ve daha niceleri.George Levine de bize bir Darwin yorumu sunuyor, ama onunki evrim teorisinden çok Darwin'in kendisini kişisel yönleriyle ele alan bir yorum. Darwin deyince akla gelebilecek katı, soğuk, duygusuz bilimcinin yerine, hayatıyla bilimi iç içe olan, en duygusal anlarında bile bilimci hassasiyetiyle gözlem yapmayı sürdüren, öte yandan en nesnel gözlemlerinde bile hislerini, bilhassa doğanın ayrıntılarında gizli olan mucizeler karşısındaki şaşkınlığını ele veren müşfik bir doğa âşığı koyuyor Levine; yaşadığı zamanın önyargılarından muaf olmayan ama bilimsel zihniyeti ve açık fikirliliği sayesinde bunların ötesine de geçebilen bir doğa âlimi. George Levine - Çev: Erkan Ünal - Metis Yayınları

TRAJİ KOMİKLER

2009-05-22T23:40:00.000+03:00

13:08 21 Mayıs 2009

1) Aşağıdaki ifadelerden hangisi Vakit gazetesinin çirkinliğini gösterir?
a) Türkan Saylan türbana muhtaç kaldı...
b) Türkan Saylan'ı Ergenekon öldürdü...
c) Hepsi!! Yeter artık vakit yeter...

2) Necmettin Erbakan’ın 83 yaşında aktif siyasete dönmesi, Hüsamettin Cindoruk’un 74 yaşında DP Başkanı seçilmesi, Baykal, Bahçeli gibi örnekler siyasetimizde nasıl yorumlanabilir?
a) Buruşuk siyaset!
b) Demokrasi onlar sayesinde rayında !
c) Eşleri benzerleri yok..

3) “Mustafa Kemal, Vahdeddin’den ve İngilizlerden gizli bir şekilde Samsun’a çıkmadı. Gemi nerede gemi?” savıyla “resmi tarih’e” darbe vurduğunu sanan “yeşil” aydın aşağıdakilerden hangisidir.
a) Hüseyin Üzmez
b) Abdurrahman Dilipak
c) Rasim Ozan Kütahyalı

‘POPÜLER KÜLTÜR YARATICILIĞI ÖLDÜRÜR’

2009-05-22T23:33:00.000+03:00

Edebiyatta yaratıcılığın özgür beyinlerle gerçekleşebileceğine inanan Ömür Ceylan, gençlerin, popüler kültürün yaratıcılığı törpüleyen acımasız tarafıyla büyük zarara uğradığını söylüyorEdebiyat hayatımızın her alanında bizimle beraber... Çok satan kitapların dışında pek bir şey okumasak da ‘me fa i lün’ler bize sıkıcı gelse de güzel şiirleri ezbere bilenler her daim ilgi odağı olmayı başarıyorlar. Gençlerin edebiyatla olan bağını, yaratıcılık edebiyat ilişkisini inceledik bu hafta. Kültür Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Dekan Yrd. Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Başkan Yardımcısı Prof. Dr. Ömür Ceylan’la konuştuk. »Edebiyat eğitimi sizce neleri kapsar?Edebiyat eğitimi dil ürünü olan her türlü eseri incelemeyi, çözümlemeyi eserin dönüştürülebilmesi için vizyon ortaya koymayı kapsayan bir eğitimdir.Edebiyat formasyonu almış öğrenciler, kültür tarihimiz boyunca Türkçe ürün verilen tüm alfabeleri öğrenmiş olmalılar. Bu alfabelerle verilen ürünlerin zeminini oluşturan kültürel ve sosyal alt yapıları kavramış olmalılar. »Edebiyat eğitimi ve yaratıcılık ilişkisini nasıl yorumluyorsunuz?Sanatta yaratıcılık, kişinin kendinde olan yaratıcılık kudretini geliştirilip zenginleştirilerek özgün ve kalıcı eserler ortaya konulmasını ifade eder. Bu ifade edişin malzemeleri notadan boyaya taştan kelimeye kadar çok geniş bir çeşitliliğe dayanır. Verilen bu ürünlerin yaratılış süreci sağlıklı biçimde takip edilecek ve çözümleyecek uzmanlarsa edebiyat ve sanat formasyonları ile yetişebilir. Bu programlara kayıt olarak edebiyat uzmanı ve sanat uzmanı hedefi ile eğitim alan kimselerin sanat yaratısı yetenekleri varsa eğitim programı onların bu yönünü de besler. »Üniversitenizde ulusal ve uluslararası edebiyat bölümleri öğrenci sempozyumları düzenlediniz. Yaratıcılık-üniversite denkleminin içinde ülkemizin öğrenci profili ile ilgili ne düşünüyorsunuz? Bu sempozyumlara toplamda 70’i aşkın üniversiteden 500’ü aşkın katılım başvurusu yapıldı. Bu başvuruları yaratıcılık ve özgünlük açısından yorumlamamız gerekirse; hiç de ümit verici bir tablo ile karşılaşmadığımızı söyleyebilirim. Öğrencilerimiz büyük ölçüde bu güne kadar yapılmış çalışmaların benzerlerini var olan klasik metotlarla gerçekleştirmeyi denemişler. Fakat sevindirici bir yan vardır ki bize ulaşan özgün çalışmaların önemli bir kısmı taşra üniversiteleri dediğimiz üç büyük il dışındaki üniversitelerden gelmiştir. Yaratıcılığı teşvik etmeyen eğitim sistemi, bireyi yalnızlaştıran modernite ve metropol hayatıyla birleşince sanırım bu kentlerde yaşayan gençlerimizin işi zorlaşıyor. Aynı şeyleri giyen, aynı gıdaları tüketen, aynı zevk ölçütleriyle yaşayan gençlerimiz aynı şeyleri düşünmekten de kurtulamıyor. Gençler popüler kültürün yaratıcılığı törpüleyen acımasız tarafıyla büyük zarara uğruyor.»Sizce gençlerin yaratıcı, kendine güvenen, ufku geniş bir şekilde yetişmesi nasıl sağlanır?Öncelikle özgürlüğü zihninde doğru tanımlayan gençler yetiştirmeliyiz. Farklılıkların zenginlik, detayların mükemmellik öğesi olduğunu kavramamız gerekiyor. Gençler birlikte ama bambaşka şeyler düşünüp bambaşka şekilde yaşanabileceği içselleştirilmeliler. Yaratıcılık anca özgür beyinlerle gerçekleşebilir.

Uçurtmalar

2009-05-21T00:49:00.000+03:00

En sevdiği renk mor olan kadın
En sevdiği kelime "asi"
En sevdiği oyun incitmek beni
Hıncı çocukluktan kalma yara izi

Zamanı yaralarla ölçen kadın
Geçmişiyle kavgalı
Tanrıya sığınan kız çocuğu geceleri
İsyankar gündüzleri

İpleri dolaşmış uçurtmalar misali
Ne beraber uçabildik, boşverip şu dünyayı
Ne gidebildik kendi yolumuza
Rüzgarda savruk, başına buyruk
Senle ben...

Kırdığı kalpleri dizmiş ipe
Gene de en büyük zararı kendine
Ayak izlerini kuşlar yesin diye
Ekmek kırıntıları bırakıp geride

En sevdiği ses çocuk sesi
Oysa anne olmayı istememiş
Yıllar var ki kendi
Hiç bir zaman kök salmamış ki
Sırf bir gün çekip gidebilmek için

İpleri dolaşmış uçurtmalar misali
Ne beraber uçabildik, boşverip dünyayı
Ne gidebildik kendi yolumuza
Rüzgarda savruk, başına buyruk
Senle ben

Gene de bulup birbirimizi
Aldatma pahasına sevdiklerimizi
Ağlayarak seviştiğim kadın
İpleri dolaşmış uçurtmalar misali

İpleri dolaşmış uçurtmalar misali
Ne beraber uçabildik, boşverip dünyayı
Ne gidebildik kendi yolumuza
Rüzgarda savruk, başına buyruk
Senle ben

Kaç gece göğsünde uyuduğum kadın
Hep tek başıma uyandığım ...

"O"

2009-05-19T00:00:00.000+03:00

Ve sonunda bir mutluluk...
Çok zaman önceydi, ilk kedimi kaybedişim... şöyle bir bakıyorum da 4 sene olmuş. Onun gelişi öyle güzel bir şans getirmişti ki bana hayatımın başka bir anlamıyla birlikte gelmişti aynı gün ve aynı günün gecesi... Dumanımızdı o bizim daha henüz 2 aylık kara burunlu minik bir siyamcık. Ev halkı tarafından pek tahammül edilemedi ve yolculuk vakti... Ardından bir Pamukçuk girdi hayatımıza en beyazından bir asalet, çok geçmeden evdeki pamukları toplamaktan bezmiş bir halde o da yolculandı. Aslında hiç böyle anlatıldığı gibi değildi ikisininde gidişi, hiç dayanılabilir değildi. O kadar sevdirirlerdi ki kendilerini, o kadar içtendiler ki, hüzünlendiğinizde gözlerindeki burukluğu hissetmek hiç de zor olmazdı ve ardından, o yanınızdayken lanetlere sebep olan yumak yumak tüyler dolabınızdan, eşyalarınızdan bir bukle çıktığında gözleriniz dolar.

Hala daha onları özlüyorum fakat tam da 'bir kedim bile yok' demeye başladığım şu sıralar karşıma bir yenisi daha çıktı. o5.o5.2oo9, Sokakta avare avare dolanırken farketmediğimiz, sonradan bir arkadaşımızın yanımıza getirdiği bir yaratık adeta henüz 1 aylık bile değil sanırım, o kadar şirin bir yaratıkki ben bile mıncırmaya kıyamıyorum. Sonra farkettik ki bir ayağı sakat ve bir patiside ısırılmış. Hemen veterinere götürdük saat 11:oo mı neydi nöbetçi eczane aramakla vakit kaybetmeyelim dedik ve geçen yazdan kanadı kırık beyaz bir güvercini götürmek için evindeki keyfinden edip ayaklandırdığım Veterinere götürdüm, tabii yine adamı o saatte keyfinden ederek... Ama gerçekten çok seviyorum o veterineri bu sefer daha bir sevdim çünkü daha yakından tanıma fırsatım oldu muhabbet esnasında. Adam kalktı evinden geldi bir telefonla ve üstelik ilaç dahi hediye etti kedicike... Çok şaşırmıştım çünkü pek raslandık bir insanlık davranışı değil ne yazıkki günümüzde, çıkarlara bulanmış mide bulandırıcı insan görünümlü yaratık dolu etrafımız.Kedimiz pek bir korkaktı zaten veterinerinde dediğine göre büyük erkek kediler yok etmek istemişler bizimkini ve azıcık hırpalamışlar. Kendisi sanırım bir kırma, veterinerinde dediği gibi annesi sanırım çok dolaşmış. Bir süre ilgilenilmesi gerektiğini söledi ve bende tabii atladım. Sahiplenme duygusu çok hoş bir duygu aslında, heleki onun o ilk haykırışlarını duydukan sonra...
Ve ilk gecemiş biraz huzursuz geçti kedimiz açıcından, bizden çok korkuyordu ve bende dayanamıyordum sarıp sarmaladım ve o şekilde uyuduk, sabah uyandığımızda sakinleşmişti biraz da olsa ve karnımızıda doyurduktan sonra tam oldu... bir kaç gün sendeleyerek yürüyordu ve gözleri sulanıyordu ilacıyla birlikte onu atlattık ve yürüyüşümüzde de bir problem kalmadı.
Gün geçtikçe kilo alıyor, tombiş bir şey haline geldi. Artık yaramazlık yapmaya hali var ve bu hali beni mutlu etti çünkü o perişanlığı ancak korkusunun getirdiği kaçamaklıklara yetiyordu, neşesi anlatılamaz, şimdi ise tam bir uçuk ve söylemeden geçmemek lazım gerçekten çok karakterli bir kedi. Kendini sevdirmeyip sevmek isteyenlerden, ona dokunmak için kalkan gerekiyor yada yanaşması için ilgilenmemek. A bu arada adı Gafil Nemo, ilk kasım koyduk adını oy birliği ile sonra o pasaklı haliyle toprak olsun demiştim... Temizlendikten sonra ise parladı kedi ve bundan olsa olsa kil toprağı olur dedim bu da olmadı sonra kremit denildi o da olmaz... o kadar masum şeker bir şeyki kaba kalıyor resmen ve en son garfil'dan, gafil (avlanmaktan)'e ve kayıp balık nemodan Gafil Nemo'ya karar kılındı...
Her yerim çizik içinde olsa da, yatağıma el koymuş olsada, odamı pisletmiş olsada...
Her koşulda onu çok seviyorum ve buna işte aşk diyorum...^_^

"Banksy" duvar resmi

2009-05-05T21:50:00.000+03:00

bildirgec.org bağlantısından yazan bluish

baksy

10 yıldır başta İngiltere olmak üzere dünyanın birçok farklı ülkesinde yaptığı çarpıcı duvar resimleriyle ünlenen sanatçı "Banksy"nin gizlenen kimliği İngiliz basınında tartışma konusu oldu. Son olarak Mail On Sunday, resimlerine "Banksy" imzasını atan sanatçının gerçek kimliğini ortaya çıkardığını duyurdu. 1998’de İngiltere'de sıradan bir sokak sanatçısı olarak duvar resimleri yapmaya başlayan Banksy, şimdi dünya çapında üne sahip. Kısa sürede kendi tarzını yaratan ve çarpıcı resimleriyle dikkat çekmeyi bilen Banksy, eserleri kadar kimliğiyle de tartışma konusu. Zira bugüne dek yüzünü gizlemeyi başaran Banksy'nin kimliği belirsiz. Sanatın müzelerden sokağa inmesini savunan Banksy çalışmalarında , savaş karşıtı, çevreci, hayvan haklarını savunan ve tüketim çılgınığını eleştiren mesajlar veriyor. Londra'nın yanı sıra Paris ve Barcelona gibi metropollerde birçok eseri bulunan Banksy, İsrail'in Batı Şeria'da Filistinlileri izole etmek için inşa ettiği duvara çizdiği resimlerle de yankı uyandırmıştı. Büyük şirketlerin birlikte çalışma önerilerini bugüne dek reddeden Banksy'nin eserlerine biçilen değer artık yüzbinlerce dolarla ifade ediliyor. Müşterileri arasında Angelina Jolie ve Christina Aguilera gibi ünlü isimlerin de bulunduğu Banksy ise derdinin iyi resimler yapmak olduğunu söylüyor.

bu yazı bluish tarafından bildirgec.org adresli sitede yayımlanmak üzere yazılmıştır. kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz.

etiketler: banksy, duvar resmi, resim

ZİHNİMİZİN SIRLARI ÇÖZÜLÜRKEN

2009-04-03T01:50:00.000+03:00

Günümüzde nörobiyolojik araştırmalar ve beyin görüntüleme araçları insan zihninin/ ruhunun/beyninin açıklanmasında sağlam bulguların elde edilmesini olanaklı kılıyor…

19. yüzyıl insan kavramının devrimci bir sıçrayış yaşadığı dönemdir. Önce Charles Darwin, ardından Karl Marx aracılığıyla insan ruhunun bilginin nesnesi olabileceği kabul edilmiştir. Bu dönem boyunca ruhsal süreçlerle ilgili iki ana akım birbiriyle çatışmalı bir gelişim göstermişlerdir. İlki ruhsal süreçlerin beynin fizyolojik bir işlevi olduğunu, bu nedenle de bilimin ve bilimsel araştırmanın konusu olabileceğini; ikincisi ise ruhsal süreçlerin beyin işlevi olmaktan öte bir dizi özellik taşıdıklarını ve beynin incelenmesinin bu süreçleri açıklamakta yeterli olamayacğını savlamışlardır.
Bu dönemde Alman nöroanatomist Franz Joseph Gall, kendi çağı için devrimci sayılabilecek üç yeni varsayım kurmuştur.
Bunlardan birincisi, tüm davranışların beyinden çıktığıdır. İkincisi; serebral korteksin özgül bölümlerinin özgül işlevleri kontrol ettiğidir. Gall, serebral korteksin tek bir organ gibi işlev görmediğini, her biri ayrı zihinsel etkinlikten sorumlu olan en az 35 organdan oluştuğunu ileri sürmüştür. Üçüncüsü; her zihinsel işlevin tıpkı egzersizle kaslarımızı güçlendirebilmemiz gibi, kullanımla büyüdüğünü ileri sürmüştür.
Ardından Wilhelm Wundt, deneysel psikolojinin kurucu babası olarak zihnin işlevinin yapısal özelliklerinin bilimsel yöntemlerle araştırılmasının yolunu açmıştır.

ZİHNİN İŞLEVSEL ÖZELLİKLERİ
20. yüzyılı belirleyen bir diğer kişi olan S. Freud’un da temel amacı, beynin bir işlevi olarak gördüğü ruhsal süreçleri inceleyebilmek olmuştur. Freud’u diğerlerinden ayıran, bu araştırmayı yaparken kullandığı yöntemin Wundt ekolünün deneysel psikolojisinden tümüyle farklı olmasıdır. Freud, kendi yöntemiyle zihnin işlevsel özelliklerine yönelik olarak, Gall ile başlayan ekolden çok farklı bir model ileri sürmüştür. Bu model insan zihninin kabaca bilinç ve bilindışı diye adlandırılabilecek ikili bir yapısı olduğu ve bilinçli olduğu kabul edilen söz, duygu, düşünce ve eylemlerin bilinçdışı zihinsel süreçlerce belirlendiğini kabul etmektedir.
20. yüzyıl boyunca bilimsel nedenlerden çok ideolojik ve ekonomipolitik nedenlerle Freud’un buluşunun temel önermesi olan, ruhsal süreçlerin beynin işlevi olduğu ve bu süreçlerin beyin ve zihin incelenerek açıklanabileceği, yaklaşımı gözden kaybolmuş, psikanalizin klinik başarısızlığı ve Amerikan psikiyatrisindeki kullanımının da katkısıyla psikanaliz giderek bilimdışı olarak görülmeye başlanmıştır.

‘HİSSEDEBİLMEK İÇİN DÜŞÜNMEK GEREK’
Özellikle seksenli yıllardan bu yana nörobiyoloji alanındaki muazzam gelişme zihnin işleyişi ile ilgili araştırmalar için bilimsel geçerlilikleri psikanalitik terapiden çok daha sağlam olan yöntemler ve araçların kullanılmasını sağlamıştır.
Günümüzde özellikle nörobiyolojik araştırmalar ve beyin görüntüleme araçları insan zihninin/ruhunun/beyninin açıklanmasında sağlam, yinelenebilir bulguların elde edilmesini olanaklı kılmaktadır.
Bu çalışmalar Freud’un buluşu olan bilinçdışı alanının psikanalitik yönteme başvurmadan da araştırılması olanağını veriyora benzemektedir.
Aristoteles’in 2500 yıl önceki önermesi olan, “duyguları hissedebilmek için düşünmek gerekir” sözü, günümüz nörobiyoloji araştırmaları için ışık tutacağa benzemektedir.

***
Yapıdan işleve: Frontal lobun evrimi, affekt ve karar verme süreçleri...
SON yıllarda beyin işlevlerinin nörobiyolojik temellerine yönelik olarak artan araştırma olanakları, beynin yapısal özellikleriyle zihnin işleyişi arasındaki ilişkinin anlaşılması için önemli açılımlar sağlamaya başlamıştır. Aslında bütün bir beyin bilimleri ve zihin incelemeleri tarihi, zihinsel/ruhsal süreçlerin beden/beyinde nerede, nasıl ve neden ortaya çıktığının bulunması umudunun da tarihidir. On dokuzuncu yüzyıl boyunca nörolog ve psikiyatrların elele ve ayrışmadan sürdürdükleri bu araştırma alanı, özellikle psikanalitik kuramın baskın paradigma olmasından sonra, keşfedicisinin nörofizyoloji kökenli olmasına karşın, psikiyatrinin son yirmi yıla kadar bu alana ilgisinin yitmesine neden olmuştu. Doksanlı yıllardan itibaren özellikle yaşayan beyinde zihinsel işlevlerin görüntülenebilir hale gelmesi, psikofarmakolojideki büyük gelişim zihin işlevlerinin biyolojik temelleri/bileşenleri konusunun yeniden psikiyatrinin temel araştırma alanı olmasını sağlamıştır.
Zihinsel süreçler, algılama, hissetme, yorumlama, karar verme ve eyleme olarak basitleştirilebilir. İnsan hisseder, düşünür ve davranır ve bu eylemin ortasında da bağlantıları kurup, bağlamı belirleyen bellek vardır. Bu süreçlerin nörobiyolojik temellerinin anlaşılıp açıklanması bir meta-teorinin kurulmasına olanak sağlayacaktır. Zihinsel işlevlerin beyinde olup bittiği en önemli bölge frontal lob ve onun da prefrontal alanıdır. Bu bölgenin evrimsel olarak en son gelişen beyin bölgesi olması insan türünün evrimleşme sürecinde zihnin ortaya çıkmasıyla koşuttur. Evrimsel süreçte korteks en son gelişen ve en çok evrimleşen alandır. Prefrontal korteks ise korteksin en çok gelişmiş bölümüdür.
Bilişsel işlevler ya da zihin işlevleri dendiğinde akla gelen plan yapma, bir konuya dikkatini odaklama, doyumu erteleme, affektin düzenlenmesi ve davranışın istemli kontrolü gibi işlevler hep prefrontal kortekste olup bitmektedir. Prefrontal korteksle beynin özellikle korteks dışı alanları arasındaki etkileşim daha çok prefrontal korteksin bu alanlardan gelen uyaranları düzenleme, sıraya koyma, yoksayma ya da yanıtlaması şeklinde olmaktadır. Bu etkileşim gelişmiş bir üst yapı ile ilkel bir canlılık arasındaki etkileşim olarak değerlendirilebilir

NÖROLOJİ-PSİKİYATRİ AYRIMI
Bu etkileşimin temelinde merkezi sinir sisteminin affektif işlevi ile bellek arasındaki ilişkinin zihinsel süreçlerin belirlenmesini sağladığı düşünülmektedir. Prefrontal korteks, zihnin kendi kendinin farkına varmasını sağlayan alan olarak, bellek bilgisiyle affektif değişimin ortaya çıkardığı süreci tanıyan ve bu sürece yanıt veren yapı olarak görülmelidir. Bellek işlevlerinin yürütüldüğü ve depolandığı alanın korteks altı yapılara yerleşik olması, örtük ve işleyen bellek farklılaşmaları bilinçdışının karşılığı olarak görülmektedir. Bu bağlamda bellek deposu işlevi gören hipokampus ve affektif düzenlenimin merkezi alanı olan amigdala ile prefrontal korteks arasındaki ilişkinin zihnin işleyişinin temel özelliklerini açıklamaya yardımcı olacağı düşünülmektedir. Bu araştırmalar ve gelişmeler beyin/zihin ikiliğini ortadan kaldırdığı gibi nöroloji-psikiyatri ayrımını da klinik düzeyde de anlamsız kılmaya adaydır.

GÜNEŞİ GÖREBİLECEK MİYİZ?

2009-04-03T01:48:00.001+03:00

Mahsun Kırmızıgül ‘Güneşi Gördüm’ filmiyle çok hassas bir konuyu, etkili bir şekilde anlatmış, yazmış, yönetmiş. Oyuncular da rollerinin hakkını vermiş. 'Güneşi Gördüm' demiş. Ben de merak ediyorum hakikaten güneşi gördü mü? Peki Türkiye, güneşi görebilecek mi?...

GÜLNAZ GÖRGİN

Aylar önceden, sinemada 'Güneşi Gördüm'ün fragmanını izlerken içim burkulmuş, mutlaka izlemem gerektiğini düşünmüştüm ve ancak bugün izleme fırsatı bulabildim…
Her bir sahne adeta içimden, canımdan bir şeyler koparıyor ve beni çok uzaklara götürüyordu.
Sahnede ben vardım ve yaşadıklarım. İki odalı bir ev vardı, Tarlabaşı değil de Kuştepe’de geçiyordu olaylar. Otuz sekiz saat süren o uzun tren yolculuğu ve ilk defa denizi görmenin heyecanı... Tabii çocuktuk, İstanbul’a gelme heyecanı her şeyin üstündeydi bizim için. Biz, anne babamız gibi köyünden alıp koparılmanın hüznünü değil hayallerimizdeki İstanbul’u görmenin mutluluğu içindeydik. Altı çocuk, babaannem, halam, annem ve İstanbul’da bizi bekleyen babam...

EVDE SİYASET KONUŞULMAZDI
Evde, haberler izlenirken kardeşlerimle beraber odadan çıkarılırdık, yanımızda asla siyaset konuşulmazdı. Bazı kelimeler hem içerde hem dışarıda yasaktı; ‘aman kızım dokunma, aman oğlum karışma’larla büyütüldük.
Taşınma nedenini soran arkadaşlarımıza bize öğretileni, “babamız eğitime çok önem verirdi, iyi bir eğitim almamız için geldik” cümlesini söylerdik. Yalandı bunlar fakat doğruluğuna bizlerin bile inandığı yalanlar...
Zamanla anlaşıldı her şey, zamanla anladık her şeyi… Ailem beni ve diğer kardeşlerimi siyasetten bu kadar uzak tutarken, nasıl oldu da Siyaset Bilimi okumama izin verdiler hâlâ anlam vermiş değilim. Yıllarca tek kelime edilmedi, ta ki üniversiteye gelene kadar. Fakat Siyaset Bilimi okuyordum ve bazı şeyler kaçınılmazdı artık...

İSTANBUL’A NEDEN GELMİŞTİK BİZ?
Evde yasaklanabilirdi peki ya dışarıda? Artık kaçış yoktu. ‘Neden geldiniz’ soruları üniversitenin ilk yıllarında da devam etti, sonra nedense bu sorular kesildi, artık kimse neden geldiğimi sormuyor ve dışlamıyordu. Acaba ‘üniversite’ olduğundan mıydı? Sonraları bunun ‘üniversite’ olduğundan değil ‘benim üniversitem’ diyebildiğim özgürce, kardeşçe, birlikte yaşamayı, paylaşmayı öğreten, ötekileştirmeyen, farklılıkları zenginlik kabul eden, Türkiye’de çok nadir karşılaştığımız okul farkı olduğunu öğrendim.
Dedim ya bazı şeyler kaçınılmazdı artık diye. Ben İstanbul aşığıydım artık, kendimi buraya ait hissediyordum. Oraya ait her şey silinmiş gitmişti. Fakat televizyonun karşısında saatlerce durup pür dikkat izlemesine rağmen tek kelime anlamayan babaannem, o da mı İstanbul aşığıydı? Bir gün, evde canı çok sıkılır, Kuştepe Cami’nin altında dükkanı olan amcamın yanına gitmek için yola koyulur, mesafe yüz metredir, yüz metrede kaybolur. Dil bilmez derdini anlatamaz. En sonunda Kürtçe biliyordur diye amcamın yanına getirirler, “Abi sorsana ne olmuş derler” amcam şaşkınlıktan gülmeye, babaannem ağlamaya başlar…

SESSİZ SEDASIZ GÖÇLER
Çok sonraları öğrendim, yaşadığımızın adına ‘Zorunlu göç’ demişler. O zaman anladım, büyük amcamın bir gece ansızın sessiz sedasız neden çekip gittiğini, sonradan anladım her gece evimize yapılan baskınların nedenini? Babamla amcamın yatağından çıkarılıp işkenceye maruz kaldıklarını, annemin dinmeyen gözyaşlarını, babamın da tıpkı amcam gibi sessiz sedasız gidişini. Çok sonradan öğrendim, kaçmak zorunda olanları, eşlerinin alınıp hapse koyulduğunu, tehditlerin durmak bilmediğini. Annemin neden “Aman yavrum sen karışma dediğini.”
Siyaset Bilimi’nde hazırlık dahil beş yıl okudum. Her selam verene, bazen susarak, bazen konuşarak anlattım. ‘Sen farklısın’ dediler ama hiçbir zaman bilmediler ‘bizim birbirimizin aynası olduğumuzu.’

YENİLİKLERE RAĞMEN GÜNEŞ NEREDE?
Amerika’ya gittim, okyanuslar ötesine. Fransız siyaset bilimci Tochivelli’in daha 18. yy’da neden ‘gerçek demokrasi burada ve Avrupa’nın burayı neden örnek alması gerek dediğini gördüm.
Avrupa’ya gittim neden İnsan Hakları diye direttiklerini, bütün farklılıklara rağmen birlikte yaşanılabilirliği gördüm.
Devlette staj yaptım, katılığı, resmiliği gördüm.
STK’da (TESEV) staj yaptım, gelişmekte olan sivil toplumun, özgürlük ve demokrasi arayışını çırpınışını gördüm.
Bilgi Üniversitesi’nde Kürtçe ders açıldı, misafir öğrenci olarak katılıyorum, ordaki gençlerin anadillerini öğrenmek için verdikleri mücadeleyi gördüm. Öte yandan farklılıkların zenginlik olduğunu kabul eden Türkleri gördüm…
Yıllardır Türkiye’de yaşıyorum. Türk kimliği taşıyorum, vatandaşlık bağıyla bağlıyım bu topraklara, ama ben daha güneşi görmedim.
Ve ben merak ediyorum bütün bunlardan sonra güneşi görecek miyiz?

KALP KRİZİ TARİH Mİ OLUYOR?

2009-04-03T01:47:00.001+03:00

Bilim insanları, ‘çoklu hap’ adını verdikleri ilaç ile olası bütün yan etkileri de hesaba katarak ve dahası sıfırlayarak, kalp hastalıkları riskini yarıya indirmenin mümkün olduğunu önü sürdü…

Hindistan’da klinik deneyleri yapılan ve yüksek tansiyon, kolesterol düşürücü (statin) ile aspirin ilaçlarını bir araya getiren bir hapın, kalp ve damar hastalıkları riskini yan etkisi olmaksızın yüzde 50 ila yüzde 60 azalttığı iddia edildi.
Hindistan’da 45 ila 80 yaşlarındaki 2 bin 53 denek üzerinde yapılan ve sonuçları Birleşik Devletler’deki 58. yıllık American College of Cardiology toplantısında sunulan araştırmada, ‘çoklu hap’ adı da verilen bu ilacın etkileri üç ay süreyle diğer tansiyon, kolesterol ve kalp ritmi ilaçlarıyla karşılaştırıldı.
Araştırmanın başında yer alan Kanada’nın Ontario kentindeki McMaster Üniversitesi Halk Sağlığı Araştırma Enstitüsü’nden Dr Selim Yusuf ile Hindistan’ın Bangalore kentindeki St John’s Tıp Fakültesi’nden Dr. Prem Pais, ilacın, kötü kolesterol (LDL), yüksek tansiyonu önemli ölçüde azaltıcı ve kan akışkanlığını arttırıcı etkisinin görüldüğüne işaret etti.
Dr. Yusuf, üç hipertansiyon ilacının zayıf dozları, 12,5 miligram tiazid, 50 mg atenolol ve 5 mg ramipril ile kolesterol düşürücü 20 mg simvastatin ve 100 mg aspirinden oluşan süper hapın etkilerini daha iyi görebilmek amacıyla klinik deneylerin ikinci aşamasında daha geniş bir araştırma yapacaklarını belirtti.

BAŞINA ÖDÜL KONAN VİRÜS!

2009-04-03T01:39:00.001+03:00

Uzmanlar, son yılların en etkili virüsü Conficker’in yarın (1 Nisan) büyük bir hareketlenme içine gireceği uyarısında bulunuyor.

Virüsle mücadele amacıyla güncel anti-virüs yazılımları öneriliyor. Merkezi Almanya’nın Karlsruhe kentinde bulunan BFK EDV Danışmanlık Şirketi’nden Christoph Fischer, ‘Conficker’in çok akıllıca programlandığını’ söyledi. Fischer, “virüsün ortaya koyduğu saldırganlık boyutunun anti-virüs sektörünü zorladığını” söyledi.

UZMANLARI BİLE ZORLUYOR
Conficker, diğer virüslerden farklı olarak yayılmak için bilgisayarlara takılan harici taşınabilir bellekleri de kullanıyor.
Virüs kendiliğinden farklı sürümlerini üreterek anti-virüs yazılımlarını ‘aldatmaya’ çalışıyor. Conficker, bulunduğu bilgisayardan internete erişerek zararlı kod ve yeni komutlar indiriyor.
Uzman Christoph Fischer, Conficker’in 50 bine kadar ulaşabilen web sayfasıyla bağlantı kurarak kendini ‘güncellediğine’ dikkat çekiyor ve “şimdiye kadar görülmemiş bu muazzam boyutun anti-virüs uzmanlarını bile zorladığını” kaydediyor.

AVCILIĞA DAVETİYE
Microsoft güvenlik uzmanı Thomas Baumgärtner, “Microsoft’un diğer bazı kuruluşlarla işbirliği yaparak, virüsün işleyiş tarzını neredeyse çözdüğünü” söyledi. Microsoft, işletim sistemi Windows’taki bir güvenlik açığından yararlanan virüsünün arkasındakİ ‘hacker’ı bulana 250 bin dolar ödül vereceğini açıklamıştı.
Microsoft, yayılmaya başladığı Ekim 2008’den bu yana tüm dünyada milyonlarca bilgisayara bulaşan virüsü bir kriminal saldırı olarak görüyor. Virüsün şimdiye dek 12 milyon bilgisayarı etkilediği sanılıyor.